Χριστιάνα Μητσικούδη : "Πρέπει να είμαστε κοινωνικά ενσωματωμένοι και να συμμετέχουμε στο παιχνίδι της ζωής με ίσους όρους"

Τη Χριστιάνα τη γνωρίζω προσωπικά και τη θαυμάζω. Είναι μια νέα γυναίκα και μία πολύ καλή δημοσιογράφος. Τολμά να προβάλει στην εκπομπή που παρουσιάζει θέματα αναπηρίας, όχι μόνο γιατί είναι και εκείνη άτομο με αναπηρία, άλλα γιατί κάνει αυτό που δεν κάνουν οι άλλοι. Στην εκπομπή της δίνει βήμα να ακουστούν οι άνθρωποι με αναπηρία, υπενθυμίζοντας πως την αναπηρία πρέπει να την σκεφτόμαστε κάθε μέρα και όχι μόνο μια φορά το χρόνο.  

Χριστιάνα είσαι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γνωρίζεις αν υπάρχουν και άλλοι δημοσιογράφοι  που ασχολούνται με την αναπηρία στην Ελλάδα;

Όχι δεν είναι πολλοί δυστυχώς. Τουλάχιστον στην Ελλάδα είναι πολύ λίγοι νομίζω τέσσερις. Εγώ είμαι η μόνη γυναίκα δημοσιογράφος με αναπηρία που ασχολείται με την αναπηρία στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή και έχω δική μου εκπομπή. Ο Γιώργος Μπελίδης είναι ένας ακόμη συνάδελφος με αναπηρία που παρουσίαζε την εκπομπή «Έκτη αίσθηση» στην ΕΡΤ3 για χρόνια. Επίσης, υπάρχουν και άλλοι δύο συνάδελφοι που ασχολούνται με την  αναπηρία στην Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή στο εξωτερικό η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική και όλο και περισσότεροι άνθρωποι με αναπηρία απασχολούνται σε ξένα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο και στη χώρα μας;

Στην Ευρώπη είναι διαφορετικά τα πράγματα. Να μην ξεχνάμε ότι και εδώ έχουν γίνει κάποια βήματα. Πολύ μικρά βέβαια. Να μην ξεχνάμε ότι η «Ριζική ματιά», η εκπομπή μου, είναι η μοναδική εκπομπή σε τοπικό ιδιωτικό κανάλι που ασχολείται με την αναπηρία. Ευχαριστώ για αυτό την «Εγνατία Τηλεόραση» για την εμπιστοσύνη που έδειξε σε εμένα όλα αυτά τα χρόνια, που στήριξε αυτή την προσπάθεια. Όπως και η εκπομπή «Έκτη αίσθηση», αν και εκείνη ήταν σε κρατικό κανάλι. Πιστεύω πως όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και εγχώρια και ξένα πρέπει να έχουν τέτοιες εκπομπές. Στην Ελλάδα οι επιχειρηματίες δεν είναι ακόμα έτοιμοι να δουν αυτή την προσοδοφόρα πλευρά της αναπηρίας. Η αναπηρία έχει πολλά πράγματα να δώσει στο επικοινωνιακό πεδίο. Έχει μια πάρα πολύ πλούσια ενημερωτική ατζέντα και εκτός αυτού μπορεί να προσελκύσει πολλούς επιχειρηματίες, άρα και χρήματα. Οι άνθρωποι από το κανάλι που συνεργάζομαι εδώ και δέκα χρόνια το συνειδητοποίησαν αυτό πριν από πολλά χρόνια. Οφείλω πάρα πολλά στον αείμνηστο Στέλιο Χρηστοφορίδη. Δεν θα ξεχάσω και δεν θα σταματήσω να το λέω. Υπήρξε πίστη τόσο στην ιδέα όσο και σε εμένα. Ο κάθε επιχειρηματίας πρέπει να καταλάβει ότι αυτός ο χώρος έχει πολύ υλικό να δώσει. Νομίζω ότι αν και τα Πανελλήνια μέσα μαζικής ενημέρωσης μιμηθούν αυτόν τον πρωτοπόρο άνθρωπο, θα υπάρξουν και άλλες τέτοιες αξιόλογες προσπάθειες. Επίσης, θα ήθελα να ευχαριστήσω και την Ζίνα την Κουτσελίνη. Είναι ένας απίστευτος άνθρωπος που είχα την τύχη να γνωρίσω. Είναι ένας φωτισμένος, υπέροχος άνθρωπος και μια καταπληκτική δημοσιογράφος. Ανέδειξε και την εκπομπή μου και εμένα και της χρωστάω πολλά. Παρουσιάζει και εκείνη στην εκπομπή της θέματα σχετικά με την αναπηρία και το κάνει με τον καλύτερο τρόπο.

Συμφωνείς με τον τρόπο που προβάλλονται τα άτομα με αναπηρία στην ελληνική τηλεόραση;

Εγώ πιστεύω ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν κάνει κάποια βήματα. Το πως προβάλλουν όμως τα πρότυπα της αναπηρίας, είναι και στο δικό μας χέρι. Ο ανάπηρος πολίτης δεν πρέπει να προβάλλεται ούτε σαν  σούπερ ήρωας, ούτε σαν αξιολύπητος. Είμαστε όλοι ισότιμοι πολίτες και πρέπει να είμαστε κοινωνικά ενσωματωμένοι και να συμμετέχουμε στο παιχνίδι της ζωής με ίσους όρους. Για να χειρίζονται τα μέσα ενημέρωσης της αναπηρία σωστά, πρέπει να υπάρχει ενημέρωση και διάλογος.

«Τίποτα για εμάς χωρίς εμάς» αυτό είναι το εμβληματικό απόφθεγμα των ανθρώπων με αναπηρία σε οποιοδήποτε διάλογο συμμετέχουν για τα προβλήματα ή τα δικαιώματα τους. Συμφωνείς με αυτή την άποψη;

Συμφωνώ απόλυτα. Κανένας πολίτης δεν θα ήθελε να ορίζουν κάποιοι άλλοι την ζωή του για αυτόν χωρίς αυτόν. Από αυτό δεν γίνεται να εξαιρεθούν οι άνθρωποι με αναπηρία. Σαφώς πρέπει να επιλέγουμε εμείς για τη ζωή μας για τις ευκαιρίες πού θέλουμε και για το πώς πρέπει να ζούμε για την ποιότητα της ζωής μας. Εννοείται αυτό. Πρώτα από όλα εμείς γιατί ξέρουμε τις ανάγκες μας.

Πολλοί οργανισμοί και οργανώσεις προβάλλουν τις δράσεις τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δρουν όμως μεμονωμένα και δεν συσπειρώνονται όλοι μαζί, για να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους. 

Θα διαφωνήσω μαζί σου. Οι οργανισμοί δεν έχουν μάθει να είναι εξωστρεφείς και αν θέλεις μια απόδειξη μπορώ να σου την δώσω. Θα που πω τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Πολλοί οργανισμοί που ασχολούνται με άτομα με αναπηρίες έχουν σοβαρά προβλήματα πλέον διαβίωσης. Δεν μπορούν να επικοινωνήσουν σωστά τις δράσεις τους για να επιτευχθεί ομαλά η κοινωνική ενσωμάτωση των ανθρώπων με αναπηρία. Έτσι η κοινωνία δεν μπορεί να βοηθήσει.  Για αυτό πολλοί δημοσιογράφοι, επικοινωνιολόγοι θα ήταν χρήσιμο να ήταν δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους. Όχι γιατί τα μέσα δεν είναι έτοιμα, άλλα γιατί ο πομπός δεν ξέρει πώς να μεταδώσει σωστά το μήνυμα. Όλες οι οργανώσεις που ασχολούνται με τους ανθρώπους με αναπηρία παλεύουν για την κοινωνική ενσωμάτωση των ανθρώπων με αναπηρία στην κοινότητα. Ο στόχος είναι κοινός. Τα όπλα είναι με τα οποία η κάθε οργάνωση αγωνίζεται, τα ιδεολογικά της εργαλεία θα έλεγα ότι διαφέρουν. Ασχολούμαι δέκα χρόνια με την αναπηρία και τη δημοσιογραφία και γνωρίζω ότι οι φορείς δεν γνωρίζουν πώς να χτυπούν την πόρτα των μέσων μαζικής επικοινωνίας από τη μία και από την άλλη τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θεωρούν ότι η αναπηρία δεν πουλάει, γιατί έχουν δει μόνο τη μία πλευρά της. Δεν έχουν δει τον ανάπηρο πολίτη ως άξιο καταναλωτή. Είναι λάθος γιατί δεν δίνουν χώρο και χρόνο στις οργανώσεις που ασχολούνται με την αναπηρία να προβληθούν. Η ελεύθερη αγορά εργασίας μόνο να κερδίσει έχει από τον ανάπηρο πολίτη. Αρκεί να ζει ελεύθερος και όπως εκείνος θέλει. Αυτό όμως στην Ελλάδα δεν το έχουν ακόμα καταλάβει. 

Ποια είναι η καθημερινότητα που βιώνουν οι άνθρωποι με αναπηρία στην Ελλάδα του 2016;

Υπάρχουν πάρα πολλά προβλήματα, απίστευτα πολλά προβλήματα. Θα σου πω όμως ότι έχουν γίνει κάποια βήματα προ κρίσης πολύ σημαντικά. Οι οργανισμοί οι δικοί μας, η Ομοσπονδία κάνουν πολύ μεγάλο έργο για να επιτευχθεί η προσβασιμότητα των ανθρώπων με αναπηρία στην κοινωνία. Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό. Το πρώτο που πρέπει να κάνουν οι αρμόδιοι για οποιοδήποτε θέμα, είναι να δημιουργήσουν μια επιτροπή, η οποία θα στελεχώνεται από άτομα με αναπηρία, από την εκάστοτε πολιτεία και από τον αρμόδιο φορέα. Να ελέγχουν μαζί για το πώς θα γίνουν κάποια βήματα σωστά. Έχουν γίνει βήματα δεν ζούμε ούτε στο 1960, 1970 ή 1980. Τώρα ναι έχουν γίνει κάποια βήματα απλά πάμε αργά με ρυθμούς χελώνας. 

Άρα υποστηρίζεις το κοινωνικό και όχι το ιατρικό μοντέλο αναπηρίας

Και τα δύο μοντέλα είναι χρήσιμα για διαφορετικούς λόγους. Ο κάθε άνθρωπος με αναπηρία οφείλει να προσφέρει και όχι να ζει εις βάρος των άλλων. Το ιατρικό μοντέλο αναπηρίας μπορεί να βοηθήσει όταν γεννιέται ένα παιδί την οικογένεια του να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει και το πως μπορεί να το βοηθήσει. Ο ανάπηρος πολίτης πρέπει να μάθει να χειρίζεται την κατάσταση του, να την αποδέχεται, να είναι ικανοποιημένος  όσο γίνεται με αυτή, να μάθει να ζει και να προσφέρει. Ο άνθρωπος με αναπηρία δεν είναι κοινωνικά υποδεέστερος. Πρώτα από όλα έχει υποχρεώσεις και μετά δικαιώματα. Έχω υποχρέωση σαν πολίτης με αναπηρία, σαν δημοσιογράφος με αναπηρία να προσφέρω ενημέρωση. Εγώ αυτό διάλεξα. Κάποιος μπορεί να διαλέξει ένα άλλο τομέα, άλλα έχει υποχρέωση να είναι παρών και να μην ζητάει τον οίκτο.

Κλείνοντας, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας θα ήθελα να στείλεις το δικό σου μήνυμα.

Εγώ πιστεύω ότι η Παγκόσμια Ημέρα είναι καλό να υπάρχει για να μαθαίνουν οι νέοι άνθρωποι πράγματα για την αναπηρία. Να υπάρχει μια γενικότερη υπενθύμιση σε όλους τους πολίτες, άλλα πιστεύω ότι ζητήματα που αφορούν εμάς τους ανθρώπους με αναπηρία πρέπει να αναδεικνύονται κάθε μέρα. Και το τι καταφέρνουμε και το τι ανάγκες έχουμε και το τι μπορούμε να προσφέρουμε στην κοινωνία.

Σε ευχαριστώ πολύ Χριστιάνα εύχομαι να είσαι πάντα τόσο δραστήρια.

Και εγώ σε ευχαριστώ Ρίτση για τις ευχές και την ωραία συνέντευξη. 

Η Ευρώπη μετά το δημοψήφισμα

Ένα μόλις μήνα μετά το δημοψήφισμα που έκρινε την τύχη της Μεγάλης Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρώπη ακόμα προσπαθεί να ανασυνταχθεί και να διαχειριστεί αυτή την απώλεια.  Η αποχώρηση του Ηνωμένου  Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια μεμονωμένη περίπτωση μιας χώρας ισχυρής που θέλει να χαράξει τη δική της πολιτική ή θα προκαλέσει ένα ντόμινο αποχωρήσεων με τελικό αποτέλεσμα τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Αυτό το ερώτημα είναι ακόμα πολύ νωρίς να απαντηθεί , ωστόσο δύο νέες γυναίκες η Νίκη Μπαρδή που ζει στη Μεγάλη Βρετανία  και η Chloe Haven που ζει στην Ελλάδα,   δίνουν τις δικές τους απαντήσεις και σχολιάζουν τόσο το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος όσο και το μέλλον της Ευρώπης και Ελλάδας.

Ποια είναι η γνώμη σας για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος?

ΝΒ Σχετικά με το αποτέλεσμα, μπορεί να σου φανεί περίεργο, αλλά εγώ είμαι από εκείνους που συμφωνούν με την απόφαση να φύγει η Αγγλία από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όπως ήθελα να φύγει και η Ελλάδα. Θεωρώ ότι η Ένωση έγινε για συγκεκριμένους λόγους και για τη διασφάλιση και προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών όλων των χωρών. Παρ' όλα αυτά, όπως βλέπουμε τα τελευταία χρόνια τα δικαιώματα, μέχρι και η αξία της ανθρώπινης ύπαρξης αυτή καθ' αυτή, δεν έχει καταπατηθεί απλά αλλά τείνει θα εξαφανιστεί. Η Ευρώπη έχει γίνει υποχείριο της Γερμανίας και εξαθλιώνεται. Οι χώρες καταδυναστεύονται από μια χώρα που είχε καταστραφεί παντελώς με τον πόλεμο, της χαρίστηκαν τα χρέη και πήρε βοήθεια να σταθεί στα πόδια της ξανά, χωρίς όμως να μάθει από τα λάθη της. Οπότε σαφώς και έχει την ίδια επεκτατική στάση. Η Αγγλία λοιπόν δεν το δέχεται άλλο αυτό, ούτε και θέλει να συμμετέχει σε αυτό. Είχε το θάρρος να το δηλώσει και να το πράξει και μπράβο της.
CH Προσωπικά θεωρώ πως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι τρομακτικό, καθώς ζω στην Ευρώπη και πιστεύω ότι θα έκαναν τα πράγματα πιο δύσκολα για εμένα. Ακόμα και τώρα χάνω χρήματα καθώς πληρώνομαι σε λίρες.

Ποια είναι η σημασία του Brexit για το μέλλον της Μ. Βρετανίας?

ΝΒ Σχετικά με τη σημασία του Brexit... η Αγγλία ποτέ δεν είχε απαρνηθεί το νόμισμά της. Ήταν πάντα και μέσα αλλά και έξω από την Ευρώπη ταυτόχρονα, οπότε πέρα από την αρχική υστερία των ΜΜΕ, μακροπρόθεσμα δεν αναμένονται να αλλάξουν ιδιαίτερα τα πράγματα στη σχέση της με τις άλλες χώρες. Απλά πλέον η Αγγλία θα είναι σε θέση να θέτει τους δικούς της όρους για το καλό της χώρας και των πολιτών της χωρίς να είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί τις οδηγίες άλλων, που δε γνωρίζουν απαραίτητα τι εσωτερικές ανάγκες υπάρχουν στην αγγλική κοινωνία και στην εσωτερική αγορά.

CH Πραγματικά δεν ξέρω ποιο θα είναι το μέλλον της Μ. Βρετανίας. Έχω ακούσει πως μια μεγάλη οικονομική κρίση είναι πιθανή το προσεχές διάστημα. Πιστεύω πως αυτό είναι αλήθεια, άλλα τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.

 Οι οπαδοί του ευρωσκεπτικισμού  συνεχώς αυξάνονται στην Ευρώπη. Πιστεύετε πως η ενότητα της ΕΕ κινδυνεύει?

ΝΒ  Δυστυχώς δεν πιστεύω ότι η ενότητα της Ευρώπης κινδυνεύει. Θεωρώ ότι πλέον έχουμε περάσει στο επόμενο στάδιο. Δεν υπάρχει ουσιαστική ενότητα. Αν υπήρχε, το μεταναστευτικό στην Ελλάδα θα είχε λυθεί και δε θα είχε συμφωνηθεί η Συνθήκη του Δουβλίνου ΙΙ που οδήγησε στην τωρινή κατάσταση,  με τόσο κόσμο να ζει σε άθλιες συνθήκες για την ανθρώπινη ύπαρξη και αξιοπρέπεια. Αν υπήρχε πραγματική ενότητα, όλα τα κράτη θα είχαν μοιραστεί τις ευθύνες και το πρόβλημα θα είχε αντιμετωπιστεί. Αντίθετα, όλοι γύρισαν την πλάτη στην Ελλάδα και την έχουν παρατήσει μόνη της. Ο αριθμός των προσφύγων που πλέον καταφθάνουν καθημερινά είναι πολύ μεγάλος για να μπορέσει να βοηθηθεί, όσο καλές προθέσεις και να υπάρχουν, όσο ανθρώπινο δυναμικό και να προσφέρει υπηρεσίες. Το μεταναστευτικό της Ελλάδος είναι ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα. Πάντα ήταν. Αντιμετωπίστηκε όμως από την πολύ αρχή ως καθαρά ελληνική ευθύνη και μόνο. Άρα για ποια ενότητα μιλάμε ?
CH Πιστεύω πως αυτό θα προκαλούσε μεγάλα προβλήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση τώρα. Νομίζω πως ήδη υπάρχουν αρκετά προβλήματα, άλλα η αποχώρηση της Μεγάλη Βρετανία  περιπλέκει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Ένας φίλος μου πιστεύει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η χώρες που την απαρτίζουν θα διαλυθεί.  Συμφωνώ με αυτή την άποψη.

Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις του δημοψηφίσματος για τους Ευρωπαίους πολίτες που ζουν ή θέλουν να επισκεφτούν την Βρετανία?

ΝΒ Δε θα αλλάξουν πολλά πράγματα. Παρόλα αυτά, τα ΜΜΕ για άλλη μια φορά τείνουν να διαστρεβλώνουν την εικόνα. Η αλλαγή θα είναι ότι πλέον όσοι ζούμε στην Αγγλία και δεν έχουμε συμπληρώσει 5 χρόνια, θα έχουμε λίγο τρέξιμο παραπάνω με τη γραφειοκρατία για να βγάλουμε ενδεχομένως visa, όπως συμβαίνει και με την Αμερική. Δεν είναι κάτι τραγικό. Το είχα κάνει για την Αμερική και είναι απλό. Απλά παίρνει χρόνο (κάποιες εβδομάδες) και λίγη ενασχόληση παραπάνω για να μαζευτούν τα απαραίτητα έγγραφα. Όσοι είμαστε εδώ από 5 χρόνια και πάνω, θα έχουμε την επιλογή - όπως την έχουμε και τώρα - να κάνουμε αίτηση για citizenship. Οπότε και θα θεωρούμαστε Άγγλοι πολίτες. Η διαφορά με αυτό είναι ότι απλά δε θα χρειαστεί να ασχοληθούμε με τη γραφειοκρατία της βίζας και άρα δε θα έχουμε το περιοδικό τρέξιμο για την ανανέωση της. Όλα τα υπόλοιπα άρθρα θα τεθούν σε διαπραγμάτευση για να βρεθεί μία λύση που να βολεύει όλους καθώς δε συμφέρει την Αγγλία να χάσει το επιστημονικό ανθρώπινο δυναμικό που βρίσκεται στη χώρα, ούτε τους φοιτητές που αφήνουν τεράστια κέρδη. Τίποτα δε θα αλλάξει για τα επόμενα 2 χρόνια έτσι κι αλλιώς, οπότε πολύ με θυμώνει αυτή η προπαγάνδα και η υστερία των ΜΜΕ χωρίς λόγο. Η Αγγλία δεν ήταν πάντα στην Ευρώπη και μια χαρά συνεργαζόταν με τις άλλες χώρες. Επίσης πολλοί φίλοι και γνωστοί είχαν επισκεφτεί τη χώρα πριν ενταχθεί στην Ευρώπη και δεν αντιμετώπισαν ποτέ κανένα πρόβλημα ή κάποια δυσκολία. Ίσα - ίσα που είχαν να λένε τα καλύτερα για την αντιμετώπιση των ξένων επισκεπτών.

CH Έχω διαβάσει και θέλω να πιστεύω ότι είναι αλήθεια πως οι μετανάστες που ζουν ήδη στο Ηνωμένο Βασίλειο και οι Βρετανοί που ζουν στην Ευρώπη θα είναι εντάξει και δεν θα υποχρεώσουν κανέναν να γυρίσει στη χώρα του. Ίσως θα χρειαστεί να βγάλουμε κάποια βίζα ή κάποιο άλλο έγγραφο άλλα δεν θέλω να το σκέφτομαι. Θα το δείξει ο χρόνος.

 Τι πιστεύετε πως θα συνέβαινε στην Ελλάδα αν αποχωρούσε από την ΕΕ? Πόσο θα επιρεάζονταν η  οικονομία της χώρας?

ΝΒ  

Πάντα πίστευα και ακόμα πιστεύω ότι η Ελλάδα μακροπρόθεσμα θα ήταν πολύ καλύτερα εκτός Ευρώπης. Με ρωτάς για την οικονομία.... εγώ θα σε ρωτήσω, ποια οικονομία ?  Η χώρα πεθαίνει, οι νέοι μεταναστεύουν. Το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού ζει πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας. Δεν υπάρχει πια η μεσαία τάξη. Ακόμα και τώρα που η Ελλάδα περνά μία τόσο σκοτεινή περίοδο, η νοοτροπία του 'ό,τι αρπάξουμε' είναι αυτή που καθοδηγεί. Οι ευρωπαϊκές χώρες θεωρούν πλέον την Ελλάδα χώρα του τρίτου κόσμου κι αυτό είναι ντροπιαστικό για μία χώρα με τόσο λαμπρό παρελθόν, που ακόμα και σήμερα γεννά τους μεγαλύτερους επιστήμονες παγκοσμίως. Η οικονομική, πολιτική, κοινωνική και ηθική εξαθλίωση  που έχει επέλθει είναι τόσο τραγικά μεγάλη που ακόμα και όντας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η ίδια η Ένωση δεν παίρνει την Ελλάδα στα σοβαρά, ούτε τη θεωρεί μέλος ισάξιο. Η Ελλάδα είναι μόνη της εδώ και πολύ καιρό. Μένοντας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το μόνο που καταφέρνει είναι να υποχρεώνεται να ακολουθεί εντολές που δεν αποσκοπούν στο όφελος της.

Είμαστε πολύ διαφορετικοί σαν λαός, σαν ιδιοσυγκρασία. Ακόμα και η βασική εκπαίδευση που έπαιρναν οι Έλληνες τουλάχιστον μέχρι και τη γενιά μου (γενιά του '80) ήταν κατά πολύ ανώτερη από την εκπαίδευση που έχει ο μέσος ευρωπαίος πολίτης. Οι αρχές θρησκεία-ιστορία-οικογένεια που πάντα ήταν στη βάση της ελληνικής κοινωνίας είναι και αυτές που τη διαφοροποιούν τόσο πολύ. Οι Ευρωπαίοι ανησυχούν για το πότε θα τελειώσει η υπομονή μας. Οι Έλληνες όμως που ζουν εντός συνόρων δεν το γνωρίζουν αυτό, γιατί κάθε πρόσβαση σε σωστή και αντικειμενική πληροφόρηση έχει κοπεί και η Ελλάδα έχει πλέον γίνει έρμαιο των διαθέσεων μικρής μερίδας που αποσκοπεί στον έλεγχο και την καταστροφή της. Είναι πολύ θλιβερό να το βλέπει κάποιος τόσο ξεκάθαρα αυτό βρισκόμενος εκτός συνόρων και είναι ακόμα πιο θλιβερό να υπάρχει τόσος φόβος για μια αλλαγή εντός συνόρων. Η Ελλάδα είναι το καλύτερο παράδειγμα επιτυχίας της προπαγάνδας για την υποδούλωση μιας ολόκληρης χώρας χωρίς τη χρήση όπλων.

CH Το μέλλον της Ελλάδας όντος ή εκτός ΕΕ είναι ανησυχητικό. Πιστεύω πως πολλοί άνθρωποι υποστηρίζουν πως αν η Ελλάδα γυρίσει στη δραχμή αυτό θα ήταν καλύτερο για την οικονομία της χώρας σαν τον παλιό καλό καιρό. Προσωπικά θεωρώ ότι αυτό δεν είναι αλήθεια γιατί αν η Ελλάδα μείνει εκτός ΕΕ ποιος θα την βοηθήσεις τότε;

Όχι στη κακοποίηση και κακομεταχείριση των ηλικιωμένων

Η προστασία των ευάλωτων ηλικιωμένων ανθρώπων από την κακοποίηση κάθε μορφής πρέπει να εντάσσεται στις προτεραιότητες μιας κοινωνίας. Η Παγκόσμια  Ημέρα κατά της Κακομεταχείρισης των Ηλικιωμένων καθιερώθηκε στις 15 Ιουνίου του από το Διεθνές Δίκτυο Παρεμπόδισης της Κακομεταχείρισης των Ηλικιωμένων, με την υποστήριξη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Οι τύποι της κακοποίησης των ηλικιωμένων ποικίλου. Η ψυχολογική, οικονομική, σωματική, σεξουαλική και κοινωνική κακοποίηση είναι μερικά ενδεικτικά παραδείγματα. Οι ηλικιωμένοι χρειάζονται τη βοήθεια, στήριξη και την αγάπη μας. Μην τους παραμελείς. Σεβασμός στην τρίτη ηλικία. Σεβασμός στον κύκλο της ζωής. 

Αφήστε τα παιδιά να παίξουν

Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν πηγαίνουν στο σχολείο. Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν παίζουν με παιχνίδια. Υπάρχουν κάποια παιδιά που αναγκάζονται να δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες σε επικίνδυνα εργοστάσια, ενώ άλλα είναι θύματα της βιομηχανίας του σεξ. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών περίπου 215  εκατομμύρια παιδιά είναι θύματα της παιδικής εργασίας. Η 12η Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας από το Διεθνή Οργανισμό Εργασίας.

 «Τα Συμβαλλόμενα Κράτη αναγνωρίζουν το δικαίωμα του παιδιού να προστατεύεται από την οικονομική εκμετάλλευση και από την εκτέλεση οποιασδήποτε εργασίας που ενέχει κινδύνους ή που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο την εκπαίδευσή του ή να βλάψει την υγεία του ή τη σωματική, πνευματική, ψυχική, ηθική ή κοινωνική ανάπτυξή του...»

(«Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού» - άρθρο 32, 1989)

Θία Χάλο"Είναι πολύ πιο εύκολο να επιτίθεσαι στους αδύναμους"

Πριν από πολλά χρόνια διάβασα το βιβλίο της Θία Χάλο. Με συγκίνησε η ιστορίας της Sano που έχασε ότι αγαπούσε και ξεκίνησε μία νέα ζωή στην Αμερική εγκαταλείποντας τη πατρίδα της. Ο ξεριζωμός και τα βασανιστήρια που υπέστησαν χιλιάδες Έλληνες του Πόντου γράφτηκαν στις μαύρες σελίδες της ιστορίας. Δεκαετίες αργότερα με πρωτοβουλία του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1994, και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».  

Πρόσφατα βρεθήκατε στο χωρίο Άγιος Αντώνιος του Ν. Θεσσαλονίκης,  πιστεύετε πως οι κάτοικοι του είναι απόγονοι των Ελλήνων του Πόντου;

Η μητέρα μου είπε ότι οι κάτοικοι του Αγίου Αντωνίου κοντά στα Βασιλικά είναι απόγονοι των κατοίκων του Αγίου Αντωνίου του Πόντου. Για αυτό το λόγο και το επισκέφτηκα. Βρήκαμε μια υπέροχη κοινότητα. Η μητέρα μου και εγώ ήμασταν τόσο χαρούμενες που βρεθήκαμε εκεί ανάμεσα σε όλους, επισκεφτήκαμε την εκκλησία και το γυναικείο συνεταιρισμό. Η ετοιμασία της ζύμης και το ψήσιμο της πίτας στη φωτιά ήταν τόσο οικεία στη μητέρα μου. Αισθάνθηκε τόσο κοντά σε όλους σαν να γύρισε πίσω το χρόνο, για λίγη ώρα και βρέθηκε με τους δικούς της ανθρώπους.

Το βιβλίο σας «Ούτε το όνομα μου» είναι μία σπάνια μαρτυρία των βασανιστηρίων και της φρίκης των Πόντιων και των Αρμενίων της Τουρκίας. Έχετε αφιερώσει το βιβλίο σας στη μητέρα σας που ήταν ένα από τα θύματα της συχνά αμφιλεγόμενης από μερικούς γενοκτονίας.  Πως αποφασίσατε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Η μητέρα μου συνήθιζε να λέει πως αν έγραφα ένα βιβλίο, θα έλεγα στον κόσμο τι συμβαίνει. Όταν βρέθηκα στη γη της μητέρας μου στον Άγιο Αντώνιο στην Τουρκία, αισθάνθηκα ότι ήμουν συνδεδεμένη με την πολιτιστική μου κληρονομιά για πρώτη φορά. Τότε αμέσως αποφάσισα να ακούσω τη φωνή της μητέρας μου και με την βοήθεια της έγραψα αυτό το βιβλίο, για να πως στον κόσμο τι συνέβη.

Το 2007 η Διεθνής Οργάνωση Γενοκτονίας πέρασε ένα ψήφισμα αναγνωρίζοντας την Οθωμανική εκστρατεία κατά των χριστιανικών μειονοτήτων της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων και των Ποντίων, ως γενοκτονία. Γιατί πιστεύετε ότι η Τουρκία αρνείται κάθε συζήτηση γύρω από τη γενοκτονία;

Κανένα κράτος δεν θέλει να παραδεχτεί ότι έχει διαπράξει τόσες φρικαλεότητες στους ίδιους τους πολίτες του. Αυτός είναι ο πρώτος πιθανός λόγος.  Επίσης, πιστεύω πως ο φόβος των διεκδικήσεων για αποζημιώσεις είναι ο κύριος λόγος, ακόμα και αν οι Έλληνες δεν ζητούν αποζημιώσεις.  Θα ήταν μια απόδειξη ενοχής που θα έδινε το δικαίωμα και στις άλλες δύο κοινότητες που υπήρξαν θύματα, τους Αρμένιους και τους  Ασσύριους, να διεκδικήσουν και αυτή αποζημίωση.

Πρόσφατα εκφράσατε ανοιχτά την αντίθεση σας σε όσα ο κ. Φίλης δήλωσε για τη γενοκτονία των Ποντίων. Πιστεύετε ότι η ελληνική πλευρά υποβαθμίζει τα γεγονότα;

Δεν ξέρω γιατί ο κ. Φίλης ένιωσε την ανάγκη να αρνηθεί με τόσο δραματικό τρόπο την γενοκτονία όταν χιλιάδες μελετητές την αποδέχονται ως αλήθεια. Ίσως δεν ήθελε να δημιουργηθεί ένταση με την Τουρκία. Ίσως πιέστηκε από άλλους που τον οδήγησαν να αρνηθεί δημόσια την γενοκτονία. Ή ίσως πιστεύει πραγματικά ότι δεν υπήρξε η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Όπως ανέφερα σε προηγούμενη ερώτηση έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα την άποψη του. Όμως ως υπουργός Παιδείας δεν έχει κανένα δικαίωμα να αρνείται κάτι που έχουν αποδεχθεί χιλιάδες ακαδημαϊκοί. 

Το Genocide watch χρησιμοποιεί το Genocide Emergency alert για τη συνεχιζόμενη κρίση στη Συρία, αλλά και σε άλλα κράτη. Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι χάνουν την ανθρωπιά τους;

Αυτή είναι μία μεγάλη ερώτηση και δεν είμαι έτοιμη να την απαντήσω. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι ο φόβος,  η απώλεια και η έλλειψη σεβασμού, η οικονομική ανασφάλεια και η αίσθηση της αδυναμίας του άλλου είναι μερικοί από τους λόγους που οι άνθρωποι επιτίθενται σε άλλους ανθρώπους.  Να προσθέσω σε αυτό πως η καταστροφή στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη , το Λίβανο, τη Συρία, το Σουδάν κτλ και ο κατάλογος μακραίνει από παραδείγματα Adανείπωτης θλίψης και απελπισίας. Είναι πολύ πιο εύκολο να επιτίθεσαι στους αδύναμους παρά στους δυνατούς, επειδή η εξουσία δύναμη είναι ανίκητη. Υπάρχει ένα παλιό ρητό «Διαίρει και βασίλευε». Αυτό κάνουν οι έξυπνοι και αδίστακτοι άνθρωποι για αιώνες επειδή τους βολεύει. Μας βάζουν να μαλώνουμε μεταξύ μας έτσι ώστε να μην τους παρατηρούμε. Όσο εμείς πέφτουμε στην παγίδα τους να μισούμε ο ένας τον άλλον παραμένουμε πιόνια τους.  Υπάρχει μία φράση που αποδίδεται στον Χέρμαν Γκαίριγκ, ο οποίος ήταν ένα από τα βασικά στελέχη του Χίτλερ του Ναζιστικού κόμματος. Αυτό επιβεβαιώνει πως οι αδίστακτοι άνθρωποι χειραγωγούν τα πλήθη και  προκαλούν συχνά συνέπειες : «Ο απλός λαός φυσικά δεν θέλει τον πόλεμο. Τελικά όμως οι ηγέτες του κράτους καθορίζουν την πολιτική, και πάντα είναι εύκολο να επηρεάσουν και τον λαό αναλόγως, είτε πρόκειται για δημοκρατία, φασιστική δικτατορία, το κοινοβούλιο ή κομμουνιστική δικτατορία. Είναι πολύ απλό. Ο λαός πρέπει μονάχα να πληροφορηθεί ότι βρίσκεται υπό επίθεση και ότι οι ειρηνιστές δεν έχουν πατριωτισμό και ότι η στάση τους είναι επικίνδυνη για το κράτος. Η μέθοδος αυτή λειτουργεί σε κάθε χώρα..»

Είστε συγγραφές, ζωγράφος και πάνω από όλα ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Θα ήθελα να στείλετε ένα μήνυμα όχι μόνο στους Πόντιους Έλληνες αλλά και σε όλους όσους είναι θύματα πολέμου και είναι απελπισμένοι. Το δικό σας μήνυμα ειρήνης και ελπίδας.

Πρέπει όλοι να θυμόμαστε τη φράση «Αγάπα τον πλησίον σου  ως εαυτόν», δεν είναι μια πράξη καλοσύνης. Είναι μία πράξη επιβίωσης.

Στην Ελλάδα υπάρχει ακραία ομοφοβία

Ο Θάνος Βλαχογιάννης είναι Μέλος της Κοινωνίας Πολιτών και αντιπρόεδρος στην ΟΛΚΕ (Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδος) τηλεφωνηθήκαμε και κλείσαμε αμέσως ραντεβού. Λίγες ώρες αργότερα σε ένα καφέ κάπου στη Θεσσαλονίκη μου άνοιξε τα χαρτιά του και μιλήσαμε για όλους και για όλα.  

17 Μαΐου Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας. Τι σημαίνει αυτή η μέρα για εσάς;

Καταρχήν θα ήθελα να πω πως η σημερινή μέρα έχει τα αρχικά IDAHOBIT. Αυτό σημαίνει πως είναι μια διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας, της δυφιλοφοβίας και της τρανσοφοβίας. Σαν σήμερα στις 17 Μαΐου του 1990 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας διέγραψε την ομοφυλοφιλία από τον κατάλογο των ασθενειών και με αφορμή αυτή την ανακοίνωση η Δανία ψήφισε το πρώτο σύμφωνο συμβίωσης.

Περιστατικά όμως ακραίας ομοφοβίας συμβαίνουν συχνά στην Ελλάδα άλλα δεν προβάλλονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Σε πολλές χώρες όπως και στην Ελλάδα οι ομοφυλόφιλοι είναι συχνά θύματα ρατσιστικών ή δολοφονικών επιθέσεων. 

Θα έλεγα ότι στην Ελλάδα υπάρχει ακραία ομοφοβία και τρανφοβία. Όσο αναφορά τις βίαιες επιθέσεις έγινε πριν από δύο χρόνια ένα βίαιο περιστατικό στο Παγκράτι. Επιτέθηκαν σε ένα ομόφυλο ζευγάρι το οποίο κατέληξε στο ΚΑΤ. Μετά από αυτό το περιστατικό και εγώ δεν ένιωσα ασφαλής στη γειτονιά μου. Αυτό το οποίο γίνεται και δυστυχώς δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, είναι το φαινόμενο under reporting, δηλαδή όταν το θύμα φοβάται τη στιγματοποίηση ή νιώθει απροστάτευτο από την αστυνομία δεν καταγγέλλει το περιστατικό. Επίσης, και στην Θεσσαλονίκη όταν έγινε το Gay Pride είχαμε μια βίαιη επίθεση σε ένα περίπτερο της οργάνωσης μας στη οδό Α. Σοφίας. Δυστυχώς ούτε και αυτό το θύμα δεν προέβη σε καμία καταγγελία. Να μην ξεχνάμε ότι εκτός από τη σωματική βία υπάρχει η λεκτική και η ψυχολογική βία. Η παιδεία ξεκινάει από το σχολείο και την οικογένεια. Ένα παιδί από κάποια εθνική μειονότητα αν στο σχολείο υποστεί σχολικό εκφοβισμό, όταν γυρίσει σπίτι του θα νιώσει ασφαλές. Σε αντίθεση ένα παιδί με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό ή ταυτότητα φύλου ή αποκλίνει από τα πατροπαράδοτα στερεότυπα έκφρασης φύλου δεν θα νιώσει πουθενά ασφάλεια. Η κατάθλιψη, το στρες και οι τάσεις αυτοκτονίας είναι πολύ συχνές σε αυτές τις περιπτώσεις. Πρέπει να γίνουν μεγάλες προσπάθειες για να αλλάζει η στάση της κοινωνίας. Το σλόγκαν του φετινού Gay Pride – Φεστιβάλ Περηφάνιας είναι η βιβλική φράση «Αγαπάτε Αλλήλους», καταδικάζοντας τη ρητορική μίσους και κατά συνέπεια τα εγκλήματα μίσους. Έχουμε φέρει ένα πρόγραμμα στην Ελλάδα λέγεται “Gets Better” στο οποίο συμμετέχουν επιφανείς άνθρωποι από διάφορους χώρους για να στείλουν ένα μήνυμα αγάπης και συμπαράστασης.

Το πρότυπο του gay καρικατούρα στην ελληνική τηλεόραση πως το κρίνετε; Ποια είναι η γνώμη σας γενικότερα για την αναπαράσταση  του ομοφυλόφιλου στην ελληνική τηλεόραση που προβάλλεται συχνά με ένα ιλαρό τρόπο;

Εμπεριέχει αυτή η αναπαράσταση ένα τόνο ομοφοβίας. Δεν υπάρχουν μόνο αρρενωποί ομοφυλόφιλοι όπως δεν υπάρχουν και μόνο αρρενωποί straight.  Η έκφραση φύλου αφορά όλους τους ανθρώπους. Όταν ένας άνθρωπος αποκλίνει από τα πατροπαράδοτα στερεότυπα γίνεται στόχος και αντιμετωπίζεται με χλευασμό. Τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης πρέπει να κρίνονται από τα έργα και τις πράξεις τους. Η σύγχρονή κοινωνία θέλει τον άνδρα μάτσο και οτιδήποτε διαφορετικό το χλευάζει τόσο που καταντάει σεξιστικό. 

Πιστεύετε πως έχει αργήσει πολύ να ψηφιστεί το σύμφωνο συμβίωσης στην Ελλάδα?

Φυσικά και είχε αργήσει να ψηφιστεί, άλλα και ο πολιτικός γάμος άργησε να έρθει στην Ελλάδα. Ψηφίστηκε το 1982.  Το σύμφωνο συμβίωσης άργησε να ψηφιστεί στην Ελλάδα για 2 κυρίως λόγους. Ο ένας είναι επειδή η πολιτεία άργησε να θεσπίσει αυτό το θεσμό και ο δεύτερος επειδή όταν προτάθηκε το 2008 δεν προέβλεψε ότι θα πρέπει να ισχύει και για τα ομόφυλα ζευγάρια. Υπήρχε μια ρητή διάκριση έναντι των ομόφυλων ζευγαριών και για αυτό πήγαμε την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο το 2013, όπου και καταδικάστηκε. Η Ελλάδα συμμορφώθηκε σε δύο χρόνια ενώ αν  περάσανε περίπου τρεις κυβερνήσεις από το δεν νομοθέτησε καμία κυβέρνηση. Θεωρήθηκε από πολλούς πως ήταν ένα θέμα ταμπού αν και το σύμφωνο συμβίωσης δεν αφορά μόνο τα ομόφυλα ζευγάρια, αφορά και τα ετερόφυλα ζευγάρια που δεν θέλουν να συνάψουν ένα πολιτικό ή θρησκευτικό γάμο, θέλουν όμως να είναι κατοχυρωμένοι απέναντι στην πολιτεία. Τα ομόφυλα ζευγάρια ήταν αόρατα χωρίς καμία νομική ρύθμιση να τους καλύπτει, ενώ άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν θεσπίσει το σύμφωνο συμβίωσης πολύ νωρίτερα. Παραδείγματος χάρη η Ισπανία έχει θεσπίσει το σύμφωνο συμβίωσης από το 1990.

Γιατί πιστεύετε ότι η Ελλάδα καθυστέρησε τόσο πολύ να ψηφίσει το σύμφωνο συμβίωσης;

Η Ελλάδα υστερεί γενικά σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πιστεύω ότι στην Ελλάδα για λόγους ψηφοθηρίας οι πολιτικοί δεν υποστηρίζουν την LGTB κοινότητα. Φοβούνται οι πολιτικοί ότι θα χάσουν ένα μέρος του συντηρητικού εκλογικού σώματος. Ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ το πιο φιλικά προσκείμενο κόμμα, θα δείτε ότι με πολύ επιφύλαξη έθεσε αυτό το θέμα στη Βουλή.

Αμέσως μετά την ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης, ο πρωθυπουργός ζήτησε συγνώμη και απολογήθηκε για αυτή την καθυστέρηση. Πως σχολιάζετε εσείς αυτή την δήλωση;

Αυτό είναι  πολύ σημαντικό. Για πρώτη φορά Έλληνας πρωθυπουργός αναγνώρισε το λάθος όχι μόνο των προηγούμενων κυβερνήσεων , άλλα και της δικιάς  του κυβέρνησης. Το σύμφωνο συμβίωσης ήταν έτοιμο προς ψήφιση από τον Ιανουάριο του 2015 γιατί συμπεριλήφθηκε στις προγραμματικές δηλώσεις του κόμματος. Ασκήσαμε και εμείς μεγάλη πίεση στη κυβέρνηση, μας είχαν καλέσει και στο υπουργείο Δικαιοσύνης, άλλα με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου πήγε πίσω.  Γενικά πάντως ήταν μια πολύ ωραία κίνηση το ότι ένας πολιτικός αναγνώρισε το λάθος του, αυτό το γεγονός πιστεύω ότι σηματοδότησε μια νέα εποχή για την Ελλάδα.

Το φιλί μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών θεωρείτε ότι ήταν μια ακραία έκφραση χαράς ή μια συμβολική κίνηση που επισφράγισε το τέλος ενός κοινωνικού αγώνα;

Ασφαλώς και έπρεπε να επισφραγιστεί έτσι το θέσατε πολύ ωραία. Έμενα δεν με ενόχλησε το φιλί. Στην Βουλή ακούγονται καθημερινά τόσες βωμολοχίες και ρατσιστικές δηλώσεις που είναι περισσότερο ενοχλητικές. Δεν πιστεύω να ενόχλησε τόσο ένα φιλί. Ήταν μία συμβολική κίνηση για να δώσει ένα μήνυμα αγάπης. Όταν μιλάμε για το σύμφωνο συμβίωσης μιλάμε για την αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων. Ήταν μια καθαρά ακτιβιστική κίνηση. Ξέρετε όσο πιο πολύ προχωράει μια ομάδα προς τις διεκδικήσεις της τόσο πιο πολύ έρχεται αντιμέτωπη με τους πολέμιους της. Το κήρυγμα μίσους ή η ρητορική μίσους είναι κάτι συνηθισμένο. Για πρώτη φορά μιλήσαμε στη Βουλή για τα ομόφυλα ζευγάρια και για το δικαίωμα τους να αποκτήσουν παιδιά. Για πρώτη φορά τέθηκε αυτό το θέμα στη δημόσια σφαίρα. Αν παρακολουθήσετε την ολομέλεια της Βουλής θα δείτε πως πολλοί βουλευτές μας υποστήριξαν. Ο κ. Ζουράρης από τους Ανεξαρτήτους Έλληνες έκανε μια σωστή τοποθέτηση γεγονός που με εξέπληξε θετικά. Έχουμε συμμάχους σε πολλά κόμματα και αυτό είναι πολύ θετικό. Παράλληλα, και πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης εξέφρασαν καθαρά την υποστήριξη τους. Θεωρώ πολύ σημαντικό στην τηλεόραση να μπορούμε να μιλάμε για αυτό το ζήτημα, γαλουχούνται συνειδήσεις και προστατεύονται καλύτερα οι άνθρωποι.

Είστε υπέρ της υιοθεσίας παιδιών εντός των ομόφυλων ζευγαριών; Ποια είναι η άποψη σας για το γονικό πρότυπο;

Η γονεϊκότητα είναι ένα αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα για όλους και τα ομόφυλα ζευγάρια είναι πολύ αποφασισμένα να αποκτήσουν παιδί και δεν γίνονται γονείς από επιπολαιότητα. Στην Ελλάδα υπάρχουν γονείς που μεγαλώνουν ομόφυλα παιδιά και η πολιτεία πρέπει να τα προστατέψει για να μην μεγαλώσουν σε περίπτωση θανάτου με ένα συγγενή άλλα να μπορούν να μεγαλώσουν με τον άλλον γονέα.

Κλείνοντας θα ήθελα να στείλετε το δικό σας μήνυμα κατά της Ομοφοβίας

Πρέπει να αφήσουμε τους ανθρώπους ελεύθερους να ορίσουν αυτοί τη ζωή τους και τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Πρέπει το κράτος να τους προστατέψει για να νιώθουν όλοι ασφαλείς και κυρίως ίσοι. 

Ο σημερινός πρωταγωνιστής είναι η Γη μας

Η Γη αποτελεί τον τρίτο πιο κοντινό πλανήτη στον Ήλιο, τον πιο πυκνό και τον πέμπτο , ενώ είναι ο μοναδικός πλανήτης (από όσο ξέρουμε μέχρι σήμερα) που φιλοξενεί ζωή.

Σύμφωνα με έγκυρες επιστημονικές μελέτες η Γη μας σχηματίστηκε πριν από περίπου 4,54 δισεκατομμύρια έτη και από τότε ο άνθρωπος δεν έχει σταματήσει να εκμεταλλεύεται τη γη και τη φύση για το συμφέρον του . Η ρύπανση της ατμόσφαιρας , η μόλυνση των υδάτινων πόρων και η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι μόνο μερικά παραδείγματα της ανθρώπινης εκμετάλλευσης σε κάτι που τόσο απλόχερα μας χαρίζει η φύση και που κάνει το μέλλον της γης αβέβαιο.

 Η λύση για να σταματήσει αυτή η καταστροφική πορεία είναι η διοίκηση του πλανήτη να υιοθετήσει περιβαλλοντικές αξίες, κάτι που θα επιτρέψει στη φύση να διανύσει την προδιαγεγραμμένη φυσική της πορεία.

Η Ημέρα της Γης γιορτάζεται κάθε χρόνο από το 1970, στις 22 Απριλίου, με εμπνευστή της τον Αμερικανό γερουσιαστή Γκέιλορντ Νέλσον, ενός πολιτικού με περιβαλλοντικές ανησυχίες.

Ο στόχος και σκοπός αυτής της μέρας είναι η ευαισθητοποίηση των ανθρώπων, κυβερνήσεων, επιχειρήσεων και οργανισμών, για ένα καθαρό πλανήτη.

Σήμερα ας συμμετάσχουμε σε αυτή τη γιορτή, ας σηκώσουμε τα μάτια μας ψηλά στον ουρανό, ας θαυμάσουμε τη φύση και τα δώρα της και ας χαρούμε που ζούμε σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη. 

Τσιφλίκης Σταύρος "Η διαφορετικότητα δεν είναι αποδεχτή στην Ελλάδα και αυτό οφείλεται στην έλλειψη ευαισθητοποίησης και παιδείας"

Ο Σύλλογος Συνδρόμου Down Ελλάδος ιδρύθηκε από 22 οικογένειες το 1990 με την προτροπή της κας Χαρίκλειας Χατζησεβαστού - Καθηγήτριας Παιδιατρικής Κλινικής Γενετικής Α.Π.Θ. Πρόκειται για την πρώτη οργανωμένη ομάδα γονέων με παιδιά με σύνδρομο Down στη χώρα. Πρόκειται για φορέα Παροχής Υπηρεσιών Κοινωνικής Φροντίδας Μη Κερδοσκοπικού χαρακτήρα, εγγεγραμμένο στο Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και εποπτευόμενο από αυτό. Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Τσιφλίκης Σταύρος εξηγεί στους «Πρωταγωνιστές της Επικαιρότητας» γιατί  το Σύνδρομο Down δεν θεωρείται ασθένεια ενώ αναφέρει τους λόγους που η Ελλάδα δεν αποδέχεται τη διαφορετικότητα. 

Η Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down καθιερώθηκε το 2006, με πρωτοβουλία του συμπατριώτη μας γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει και να ενημερώσει τη διεθνή κοινότητα για το σύνδρομο Down. Παρόλα αυτά η Ελλάδα δεν αποδέχεται τη διαφορετικότητα. Ποια είναι η γνώμη σας;

Πράγματι Έλληνας ήταν ο γιατρός που είχε την ιδέα να καθιερώσει την 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down, διότι είναι ο αναγραμματισμός της τρισωμίας21.Το Σύνδρομο Down είναι μια γενετική ανωμαλία στο 21ο ζευγάρι χρωμοσώματος. Δηλαδή υπάρχει και ένα τρίτο χρωμόσωμα. Παράλληλα, η ημέρα αυτή έχει επιλεγεί συμβολικά, μαζί με την εαρινή ισημερία, καθώς είναι η πρώτη μέρα της άνοιξης εκφράζοντας την ελπίδα και την αισιοδοξία.

Όσον αφορά τώρα τη διαφορετικότητα η άποψη της Παγκόσμιας ημέρας κακώς γιορτάζεται γιατί αν και έχει καθιερωθεί για καλό σκοπό θυμόμαστε τις διάφορες κοινωνικές ομάδες μόνο συγκεκριμένες μέρες. Δηλαδή, θέλω να πω πως ίσως χάνει το νόημα της γιατί επικεντρωνόμαστε σε αυτήν και ξεχνάμε την ουσία του προβλήματος. Η διαφορετικότητα δεν είναι αποδεχτή στην Ελλάδα και αυτό οφείλεται στην έλλειψη ευαισθητοποίησης και παιδείας. Είναι δύσκολο να αποδεχτούμε τη διαφορετικότητα επειδή εμείς νομίζουμε ότι είμαστε καλύτεροι.

Η Ελλάδα σε σχέση με άλλες χώρες είναι πίσω σε θέματα αναπηρίας;

Στο εξωτερικό οι άνθρωποι είναι περισσότερο συμφιλιωμένοι με την αναπηρία. Τα παιδιά για παράδειγμα στην Ισπανία διδάσκονται την αναπηρία σαν μάθημα και έτσι σε πολλές χώρες του εξωτερικού έχουν κατατριφθεί στερεότυπα και προκαταλήψεις. Αν δεν συνηθίσουμε την αναπηρία ως εικόνα δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αποδεχτούμε τη διαφορετικότητα. Πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα ακόμα νομίζουν πως το Σύνδρομο Down είναι κολλητική ασθένεια, ενώ στην πραγματικότητα τα άτομα με Σύνδρομο Down  είναι πιο ευπαθές εξαιτίας του εξασθενημένου ανοσοποιητικού του συστήματος.

Το Σύνδρομο Down δεν θεωρείται ασθένεια επειδή ο άνθρωπος δεν υποφέρει από αυτό. Παρόλα αυτά αντιμετωπίζεται ως ασθένεια

Σωστά, δεν είναι ασθένεια όπως ο διαβήτης ή άλλες ασθένειες. Ονομάστηκε έτσι από τον γιατρό John Langdon Down ο οποίος ήταν ο πρώτος που παρατήρησε ότι τα παιδιά με Σύνδρομο Down εμφανίζουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά στην εξωτερική τους εμφάνιση. Φυσικά, κάθε παιδί με Σύνδρομο Down είναι μια ξεχωριστή, μοναδική περίπτωση. Τα άτομα αυτά δεν πάσχουν από κάποια ασθένεια άλλα γεννιούνται έτσι μπορεί όμως να υποφέρουν από διάφορες ασθένειες όπως από καρδιοπάθειες ή κινητικές διαταραχές. Τώρα τελευταία διάβασα σε ένα άρθρο ότι έχει βρεθεί θεραπεία για το Σύνδρομο Down. Δεν υπάρχει θεραπεία είναι μέσα στο DNA των ατόμων με Σύνδρομο Down, από τον πρώτο σχηματισμό του κυττάρου.

Ο Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος πτυχιούχος ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος με Σύνδρομο Down. Πιστεύετε πως ένα άτομο με Σύνδρομο Down μπορεί να έχει διαφορετική εξέλιξη αν λάβει την κατάλληλη εκπαίδευση και ψυχολογική υποστήριξη;

Κάθε άνθρωπος με Σύνδρομο Down λαμβάνοντας την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη και εκπαίδευση μπορεί να τα καταφέρει και να αναπτύξει τις ικανότητες του. Αυτό δεν σημαίνει πως έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες. Δεν μπορούν να γίνουν για παράδειγμα όλοι πυρηνικοί επιστήμονες. Οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές ικανότητες και κλήσεις. Μπορούν όμως τα παιδιά με Σύνδρομο Down να εκπαιδευτούν και να προσφέρουν στην κοινωνία. Εμείς σαν γονείς δεν έχουμε μεγάλες προσδοκίες. Θέλουμε τα παιδιά μας να αυτοεξυπηρετούνται και να είναι όσο το δυνατόν γίνεται πιο αυτόνομα. Ίσως εντελώς αυτόνομα να μην γίνουν ποτέ, άλλα να μπορούν να πάνε μόνα τους σε ένα καφέ ή ένα εστιατόριο. Πιστεύω πως όλα τα παιδιά μπορούν να το καταφέρουν είτε με περισσότερο είτε με λιγότερο κόπο. Η περίπτωση του Πινέδα είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Πολλοί γονείς γρήγορα απογοητεύονται για τον ρυθμό ανάπτυξης των παιδιών τους. Πρέπει όλοι οι γονείς να κάνουμε αργά άλλα σταθερά βήματα. Πάνω από όλα όμως θέλουμε τα παιδιά μας να είναι χαρούμενα και ευτυχισμένα.

 Είστε γονέας ενός παιδιού με Σύνδρομο Down τι έχετε να πείτε για αυτή σας την εμπειρία και τι θα θέλατε να συμβουλεύσετε τους νέους γονείς που έχουν μάθει πως θα αποκτήσουν ένα παιδί με Σύνδρομο Down;

Γενικά είμαι κατά της διακοπής των κυήσεων. Εγώ αν ήμουν στη θέση τους θα το κρατούσα, άλλα είναι μια προσωπική επιλογή που πρέπει να πάρουν και οι δυο γονείς. Κάθε παιδί με Σύνδρομο Down είναι ξεχωριστό. Είναι συμπαθητικά και χαρούμενα παιδιά. Κάνουν πράγματα που μερικές φορές μας εκπλήσσουν. Πρέπει όμως να τους δίνουμε και εμείς τα εφόδια για αυτό.

Ήμουν είκοσι δύο χρονών όταν γεννήθηκε ο γιος μου.  Δεν γνωρίζαμε ότι θα γεννηθεί με Σύνδρομο Down μας είχε διαβεβαιώσει ο γιατρός ότι όλα πήγαιναν καλά. Οι πρώτες στιγμές ήταν δύσκολες γιατί υπήρχε λάθος πληροφόρηση. Μας προτάθηκε να αφήσουμε το παιδί στο νοσοκομείο και θα τακτοποιούσαν εκείνοι το θέμα. Εγώ φαντάστηκα τα χειρότερα. Μάθαμε πως το παιδί είχε σοβαρά καρδιολογικά προβλήματα κάτι σύνηθες για τα παιδιά με Σύνδρομο Down. Οι πρώτες δεκαπέντε μέρες ήταν δύσκολες μέχρι να πάρουμε το παιδί στο σπίτι και μετά όλα πήραν το δρόμο τους. Αρχίζεις και εκτιμάς πράγματα που πριν δεν τα εκτιμούσες. Δεν θα πω το κλισέ ότι γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος αν και γίνεσαι, άλλα εκτιμάς περισσότερο τη ζωή. Συχνά ακούμε γονείς να γκρινιάζουν για τις ιώσεις των παιδιών τους και μου φαίνεται αστείο και ασήμαντο γιατί εμείς έχουμε αντιμετωπίσει σοβαρότερα προβλήματα.

Όραμα του Συλλόγου είναι μια κοινωνία, όπου θα παρέχονται ίσες ευκαιρίες διαβίωσης και συμμετοχής σε όλους τους πολίτες. Ο Σύλλογος σας έχει τη στήριξη της πολιτείας;

Ο Σύλλογος μας ιδρύθηκε το 1990 και είναι ο μοναδικός Σύλλογος για το Σύνδρομο Down στην Ελλάδα. Δυστυχώς ο Σύλλογος καλύπτει πολλές φορές το έργο της πολιτείας. Τα παιδιά τελειώνουν την εκπαίδευση τους στα 23 τους έτη και μετά μπορούν να απασχοληθούν σε άλλους τομείς. Παραδείγματος χάρη, σε διάφορα εργαστήρια ή στη χειρότερη περίπτωση σε ιδρύματα. Έχουμε πολλές διακρίσεις σαν σύλλογος σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Πρόσφατα στους Special Olympics στο Λος Άντζελες τα παιδιά μας πήραν τέσσερα χρυσά, τέσσερα ασημένια και τρία χάλκινα μετάλλια. Βέβαια, όλα γίνονται με έξοδα του συλλόγου γιατί δεν θέλουμε τα παιδιά μας να είναι κλεισμένα σε τέσσερις τείχους. Ο Σύλλογος αν και αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα συνεχίζει το έργο του και είναι κρίμα να γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down και τα παιδιά να κινδυνεύουν να μείνουν στο σπίτι τους επειδή ο σύλλογος κινδυνεύει να κλείσει. Εμείς ζητάμε δύο πράγματα την κοινωνική αποδοχή και ένταξη των ατόμων με Σύνδρομο Down στην κοινωνία και τέλος την βοήθεια της πολιτείας γιατί είμαστε αβοήθητοι.

 *Θα ήθελα να ευχαριστήσω τόσο τον Πρόεδρο του Συλλόγου Down Ελλάδος Τσιφλίκη Σταύρο όσο και το Δ.Σ. του Συλλόγου για το υλικό και τις πληροφορίες που μου έδωσαν.

Για περισσότερες πληροφορίες για τις δράσεις και το έργο του Συλλόγου μπορείτε να επισκεφτείτε τη σελίδα www.down.gr

Ελένη Βουγιατζή : Το θέατρο για εμένα είναι το σπίτι μου......είναι ένας τρόπος έκφρασης

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου για τα Παιδιά και τους Νέους γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Μαρτίου από το 1965, με πρωτοβουλία του Παγκόσμιου Θεατρικού Δικτύου για τα παιδιά και τους νέους (Assitej), για να τιμήσει τους καλλιτέχνες και τους φορείς που μοχθούν σ' όλο τον κόσμο για την ανάπτυξη αυτού του ευαίσθητου τομέα της θεατρικής τέχνης. Με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας  Θεάτρου για τα Παιδιά και τους Νέους η Ελένη Βουγιατζή μας μιλάει για το παιδικό θέατρο και τη σημασία του θεάτρου στη ζωή μας.

Το θέατρο μας ψυχαγωγεί, μας εκπαιδεύει και μας διαπαιδαγωγεί. Ποια είναι η άποψη σου για την εκπαιδευτική αξία του θεάτρου;

Η διαπαιδαγώγηση είναι ένα πολύ σημαντικό πράγμα γιατί πλάθει ανθρώπους, δημιουργεί ανθρώπους, ανθρώπους με παιδεία και ήθος. Έτσι εξηγείται και η έννοια ηθοποιός. Σαν Ελένη πιστεύω ότι το θέατρο διδάσκει την ελευθερία του πνεύματος, της φαντασία, της σκέψης και της ελεύθερης έκφρασης. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να ταυτιστείς με έναν ήρωα και να σου δώσει ερεθίσματα.

Τι είναι για εσένα το θέατρο;

Το θέατρο για εμένα είναι το σπίτι μου. Το θέατρο είναι ένας τρόπος έκφρασης, είναι ένας χώρος όπου όταν είσαι εκεί πρέπει να είσαι εκεί με όλες σου τις αισθήσεις. Σου δίνει τη δυνατότητα μέσα από διάφορους ρόλους να ζήσεις ζωές άλλων και γίνεσαι σιγά -σιγά ένα με τον χαρακτήρα που υποδύεσαι.
Τα παιδιά είναι ένα απαιτητικό κοινό;

Αυτή είναι η δεύτερη παιδική παράσταση που συμμετέχω και έχω διαπιστώσει πως τα παιδιά είναι ένα απαιτητικό κοινό. Πιστεύω πως γενικά η παιδική παράσταση είναι ένα δύσκολο είδος θεάτρου. Τα παιδιά είναι ειλικρινή και αυθόρμητα, έχουν τη δική τους αλήθεια.  Αν δεν τους αρέσει κάτι το λένε, αν τους αρέσει κάτι πάλι το λένε. Μπορεί να φωνάξουν αν δεν τους αρέσει κάτι και περιμένουν να τελειώσει γιατί θέλουν να φύγουν. Είναι η αλήθεια προσωποποιημένη. Μετά την παράσταση μικρά παιδιά  νηπιακής ηλικίας ή παιδιά του δημοτικού έρχονται μας αγκαλιάζουν και αυτό δείχνει πόσο πολύ τους άρεσε το έργο. Τα παιδιά με αυτό που βλέπουν ταυτίζονται. Βλέπουν τους ηθοποιούς από κοντά, θέλουν να μας αγγίξουν, να νιώσουν ότι είμαστε αληθινοί και αυτό είναι πολύ μεγάλο κατόρθωμα. Επειδή η παράσταση μας ξεκινάει και τελειώνει με την ίδια εικόνα έχει τύχει τα παιδιά να μπερδευτούν και να πουν ότι το βάλανε από την αρχή. Το βλέπουν σαν ταινία (γέλια).

Μίλησε μας για την παιδική παράσταση που πρωταγωνιστείς τα Μηχανορραφήματα;

Τα Μηχανορραφήματα- μια περιπέτεια αλλιώς του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ (Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο) Βέροιας είναι ένα μουσικό παραμύθι της Λουκίας Ορφανίδου και της Δήμητρας Μητρέντση, οι οποίες έχουν γράψει και το κείμενο και έχουν αναλάβει και τη μουσική επιμέλεια της παράστασης. Είναι ένα παραμύθι για τις συνήθειες που έχουν πλέον αποκτήσει τα παιδιά, τις κακές συνήθειες όπως ο ναρκισσισμός, ο εθισμός στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και το φαγητό. Είναι ένα όμορφο παραμύθι με πολλά μηνύματα. Αναλύει σε βάθος την έννοια της φιλίας και τις ανθρώπινες  σχέσεις, δίνοντας έμφαση στον άνθρωπο και όχι στα υλικά αγαθά.

Οι τέσσερις ήρωες είναι ένοικοι στην ίδια πολυκατοικία και δεν γνωρίζονται είναι κλεισμένοι στον μικρόκοσμο τους και έχουν διάφορες κακές συνήθειες. Ξαφνικά γίνεται ένας σεισμός και όλα ανατρέπονται. Ένας εφευρέτης εμφανίζεται και ζητάει από τα παιδιά να λύσουν ένα μυστήριο.  Τα παιδιά ανακαλύπτουν διάφορα στοιχεία σε κάθε σκηνή που είναι σαν ένα level βιντεοπαιχνιδιού υποβάλλονται σε διάφορες δοκιμασίες και βρίσκουν διάφορα στοιχεία. Οι σχέσεις των παιδιών αλλάζουν και γίνονται αχώριστοι φίλοι και αναπτύσσουν μια στενή σχέση φροντίδας και αγάπης. Αν και ο καθένας έχει διαφορετική προσωπικότητα συνεργάζονται όλοι μαζί, τονίζοντας τη σημασία της συλλογικότητας και της ομάδας.  Στο τέλος ένα ξωτικό τους δίνει ένα γρίφο. Αυτός είναι «όσο απλόχερα και αν το σκορπάς αυτό πολλαπλασιάζεται» και τα παιδιά ψάχνουν να βρουν τι είναι.

Εγώ το βρήκα (γέλια)

Εσύ το βρήκες τι είναι;

Η αγάπη

Φυσικά είναι η αγάπη γιατί όσο πιο πολύ αγάπη προσφέρεις τόσο πιο πολύ αγάπη παίρνεις. Έτσι τελειώνει το παραμύθι και μας δίνει το εξής μήνυμα όταν υπάρχει αγάπη και θέληση και ανθρωπιά όλα λύνονται. Τα παιδιά θα μπορούσαν να είχαν χωριστεί, να μην είχαν βρει τη λύση του γρίφου άλλα τα κατάφεραν βρίσκοντας τη λέξη κλειδί. Την αγάπη…

Δυστυχώς τα παιδιά δεν πηγαίνουν πολύ στο θέατρο και αυτό είναι λυπηρό γιατί δεν έχουν την ευκαιρία να μυηθούν στο μαγικό κόσμο της θεατρικής δημιουργίας..

Δεν υπάρχει πιο ζωντανό, πιο εκπαιδευτικό  πράγμα από το θέατρο και γενικά ότι έχει να κάνει με την τέχνη και τον πολιτισμό. Είναι καλό να πηγαίνουν τα παιδιά στο θέατρο. Εγώ είχα την ευτυχία να έχω γονείς οι οποίοι πηγαίνουν στο θέατρο πάρα πολύ συχνά. Τώρα οι γονείς δυσκολεύονται , δηλαδή θα προτιμήσουν να δώσουν 5-6 ευρώ σε άλλου είδους διασκέδαση παρά να πάνε στο θέατρο. Το υποτιμούν το θέατρο και αυτό πρέπει να αλλάξει. Το θέατρο διαπαιδαγωγεί και προσφέρει παιδεία.

Νατάσα Σωτηριάδου " Η ισότητα των φύλων είναι σήμερα νομικά και νομοθετικά κατοχυρωμένη τόσο σε διεθνές όσο και σε εθνικό επίπεδο"

Ποδαρικό σε αυτό το νέο δημοσιογραφικό εγχείρημα μου κάνει η Νατάσα Σωτηριάδου, μία νέα γυναίκα με όραμα και φιλοδοξίες. Η Νατάσα απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης δεν είναι μόνο ιστορικός άλλα είναι και ένα πολιτικοποιημένο άτομο , ενώ αρθρογραφεί σε διάφορα τοπικές εφημερίδες και περιοδικά της Θεσσαλονίκης σχολιάζοντας τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα.

Νατάσα χαίρομαι που ξανασυναντιόμαστε και θα ήθελα να σε συγχαρώ και από κοντά για την τοποθέτηση σου σαν αναπληρώτρια Γραμματέα στη Γραμματεία Γυναικείων θεμάτων της Νέας Δημοκρατίας με αρμοδιότητες στη Βόρεια Ελλάδα .
Ρίτση μου ευχαριστώ πάρα πολύ. Είναι σημαντικό πως ο Πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει πράξη την υπόσχεση του για ανανέωση με την αξιοποίηση νέων στελεχών. Αυτό συνέβη σε όλα τα όργανα της Κεντρικής Οργάνωσης της ΝΔ.
Νατάσα σαν ενεργό μέλος της Νέας Δημοκρατίας πιστεύεις πως οι γυναίκες στην ελληνική Βουλή υποεκπροσωπούνται;
Η θέσπιση της ποσόστωσης από την Πολιτεία και από τα πολιτικά κόμματα για τη συμμετοχή του 1/3 κάθε φύλου στα όργανα είναι σίγουρα ένα καλό εργαλείο που μπορεί να ενθαρρύνει τη συμμετοχή γυναικών στα κοινά. Η εκπροσώπηση των γυναικών στη Βουλή -54 γυναίκες βουλευτές- δεν ειναι ακόμα ικανοποιητική. Το θετικό είναι πως με το πέρασμα των χρόνων αυξάνεται.
Τελικά Νατάσα it is a men’s world;
(γέλια). Κοίταξε να δεις. Ο άντρας έχει ανάγκη τη γυναίκα και η γυναίκα τον άντρα, για να αλληλοσυμπληρώνονται. Άλλωστε είναι γνωστό το ρητό και καθόλου τυχαίο πως πίσω από κάθε πετυχημένο άντρα, βρίσκεται μια δυναμική γυναίκα. Το θέμα είναι πρώτα απ’ όλα οι ίδιες, οι γυναίκες να εμπιστευθούμε το φύλο μας, εγκαταλείποντας τα παραδοσιακά στερεότυπα.
Η πρώτη φορά που οι Ελληνίδες άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα ήταν στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1934, ως ιστορικός πως κρίνεις τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία;
Με το πέρασμα του χρόνου η εικόνα της γυναίκας έχει αλλάξει ουσιαστικά. Παλιότερα, η γυναίκα αντιλαμβανόταν τον εαυτό της ως λιγότερο δυναμικό και αυτόνομο, αφού η ενασχόληση της ήταν "τα του σπιτιού" και η ανατροφή των παιδιών, βάζοντας τις προσωπικές της ανάγκες σε δεύτερη μοίρα. Η σύγχρονη γυναίκα καλείται να ανταποκριθεί σε πολλαπλούς ρόλους, σε αυτό της συζύγου, της μητέρας, της εργαζόμενης γυναίκας, της καλής νοικοκυράς κ.ο.κ. Στην προσπάθεια της να ανταποκριθεί σε όλα αυτά πολλές φορές πιέζεται, αγχώνεται, ή εξαντλείται. Κρατώντας όμως τις ισορροπίες που απαιτούνται ανάμεσα στις υποχρεώσεις της ως μητέρας-νοικοκυράς, ως εργαζόμενης αλλά και ως γυναίκας, μπορεί να τα καταφέρει.
Πιστεύεις πως οι γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες με τους άνδρες;
Η ισότητα των φύλων είναι σήμερα νομικά και νομοθετικά κατοχυρωμένη τόσο σε διεθνές όσο και σε εθνικό επίπεδο. Δεν είναι θέμα που αμφισβητείται. Δυστυχώς, στην πράξη δεν παρέχονται ίσες ευκαιρίες. Ο δρόμος είναι μακρύς, καθώς θα πρέπει να υιοθετηθούν πολιτικές που: θα δίνουν τη δυνατότητα στη γυναίκα να έχει ισότιμη πρόσβαση σε ποιοτικές θέσεις εργασίας, θα μπορούν να συμφιλιώνουν τις επαγγελματικές με τις οικογενειακές υποχρεώσεις των γυναικών και θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στα κέντρα λήψεως αποφάσεων.
Δυστυχώς πολλές γυναίκες στην εποχή μας είναι θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Θέλω να στείλεις ένα μήνυμα σε αυτές τις γυναίκες, ένα μήνυμα που θα τις παροτρύνει να αλλάξουν τη ζωή τους και να βρουν τη χαμένη τους δύναμη…
Η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα φαινόμενο που δεν βγαίνει συχνά από τους τοίχους του σπιτιού. Αποτελεί, όμως, ποινικό αδίκημα, αφού υπάρχει νόμος για την αντιμετώπισή της καθώς και το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο παρέχουν αυξημένη προστασία σε όλα τα μέλη της οικογένειας. Η βία κατά των γυναικών αναγνωρίζεται διεθνώς ως έγκλημα. Η οικονομική κρίση κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα και σ' αυτό το θέμα. Οι γυναίκες αυτές πρέπει να μιλήσουν. Μπορεί να είναι δύσκολο να αναγνωρίσει ή να παραδεχθεί ότι είναι σε μια κακοποιητική σχέση. Καμία, όμως, δεν αξίζει να γίνει αντικείμενο κακοποίησης από κανέναν.
Οι γυναίκες αυτές που μπορούν να απευθυνθούν;
Θα πρέπει να μιλήσουν ΑΜΕΣΑ σε κάποιον που εμπιστεύονται ή σε κέντρα παροχής υπηρεσιών στήριξης των γυναικών-θυμάτων βίας που λειτουργούν πανελλαδικά.
Εσύ ως νέα γυναίκα σε τι ελπίζεις για το μέλλον των ελληνίδων;
Είναι σημαντικό για την πρόοδο μιας κοινωνίας, τα μέλη της να είναι ισότιμα, να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες. Αυτό πρέπει να ξεκινήσει μέσα από την παιδεία, τα σχολεία, τη διδασκαλία και την κουλτούρα με την οποία διαπλάθονται τα παιδιά για τους ρόλους των δύο φύλων, αλλά και μέσα από την οικογένεια, όπου η γυναίκα έχει να διαδραματίσει μεγάλο ρόλο. Η ισότητα των φύλων και η παροχή ίσων ευκαιριών θα επιτευχθεί μόνο, αν ο στόχος είναι όχι απλώς αριθμητική ισότητα, αλλά η ουσιαστική αλλαγή στον καταμερισμό της εξουσίας και των ευκαιριών.
Νατάσα σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου και σου εύχομαι κάθε επιτυχία
Εγώ σε ευχαριστώ! Εύχομαι καλή επιτυχία στο νέο σου εγχείρημα!

Υπάρχουν ανάμεσα μας είναι άνθρωποι αληθινοί, απλοί, καθημερινοί που έχουν όμως  κάτι διαφορετικό να μας πουν την δική τους αλήθεια. Είναι οι πρωταγωνιστές της πολιτικής, της κοινωνίας είναι οι πρωταγωνιστές της ζωής….