Χριστιάνα Μητσικούδη : "Πρέπει να είμαστε κοινωνικά ενσωματωμένοι και να συμμετέχουμε στο παιχνίδι της ζωής με ίσους όρους"

Τη Χριστιάνα τη γνωρίζω προσωπικά και τη θαυμάζω. Είναι μια νέα γυναίκα και μία πολύ καλή δημοσιογράφος. Τολμά να προβάλει στην εκπομπή που παρουσιάζει θέματα αναπηρίας, όχι μόνο γιατί είναι και εκείνη άτομο με αναπηρία, άλλα γιατί κάνει αυτό που δεν κάνουν οι άλλοι. Στην εκπομπή της δίνει βήμα να ακουστούν οι άνθρωποι με αναπηρία, υπενθυμίζοντας πως την αναπηρία πρέπει να την σκεφτόμαστε κάθε μέρα και όχι μόνο μια φορά το χρόνο.  

Χριστιάνα είσαι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γνωρίζεις αν υπάρχουν και άλλοι δημοσιογράφοι  που ασχολούνται με την αναπηρία στην Ελλάδα;

Όχι δεν είναι πολλοί δυστυχώς. Τουλάχιστον στην Ελλάδα είναι πολύ λίγοι νομίζω τέσσερις. Εγώ είμαι η μόνη γυναίκα δημοσιογράφος με αναπηρία που ασχολείται με την αναπηρία στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή και έχω δική μου εκπομπή. Ο Γιώργος Μπελίδης είναι ένας ακόμη συνάδελφος με αναπηρία που παρουσίαζε την εκπομπή «Έκτη αίσθηση» στην ΕΡΤ3 για χρόνια. Επίσης, υπάρχουν και άλλοι δύο συνάδελφοι που ασχολούνται με την  αναπηρία στην Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή στο εξωτερικό η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική και όλο και περισσότεροι άνθρωποι με αναπηρία απασχολούνται σε ξένα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο και στη χώρα μας;

Στην Ευρώπη είναι διαφορετικά τα πράγματα. Να μην ξεχνάμε ότι και εδώ έχουν γίνει κάποια βήματα. Πολύ μικρά βέβαια. Να μην ξεχνάμε ότι η «Ριζική ματιά», η εκπομπή μου, είναι η μοναδική εκπομπή σε τοπικό ιδιωτικό κανάλι που ασχολείται με την αναπηρία. Ευχαριστώ για αυτό την «Εγνατία Τηλεόραση» για την εμπιστοσύνη που έδειξε σε εμένα όλα αυτά τα χρόνια, που στήριξε αυτή την προσπάθεια. Όπως και η εκπομπή «Έκτη αίσθηση», αν και εκείνη ήταν σε κρατικό κανάλι. Πιστεύω πως όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και εγχώρια και ξένα πρέπει να έχουν τέτοιες εκπομπές. Στην Ελλάδα οι επιχειρηματίες δεν είναι ακόμα έτοιμοι να δουν αυτή την προσοδοφόρα πλευρά της αναπηρίας. Η αναπηρία έχει πολλά πράγματα να δώσει στο επικοινωνιακό πεδίο. Έχει μια πάρα πολύ πλούσια ενημερωτική ατζέντα και εκτός αυτού μπορεί να προσελκύσει πολλούς επιχειρηματίες, άρα και χρήματα. Οι άνθρωποι από το κανάλι που συνεργάζομαι εδώ και δέκα χρόνια το συνειδητοποίησαν αυτό πριν από πολλά χρόνια. Οφείλω πάρα πολλά στον αείμνηστο Στέλιο Χρηστοφορίδη. Δεν θα ξεχάσω και δεν θα σταματήσω να το λέω. Υπήρξε πίστη τόσο στην ιδέα όσο και σε εμένα. Ο κάθε επιχειρηματίας πρέπει να καταλάβει ότι αυτός ο χώρος έχει πολύ υλικό να δώσει. Νομίζω ότι αν και τα Πανελλήνια μέσα μαζικής ενημέρωσης μιμηθούν αυτόν τον πρωτοπόρο άνθρωπο, θα υπάρξουν και άλλες τέτοιες αξιόλογες προσπάθειες. Επίσης, θα ήθελα να ευχαριστήσω και την Ζίνα την Κουτσελίνη. Είναι ένας απίστευτος άνθρωπος που είχα την τύχη να γνωρίσω. Είναι ένας φωτισμένος, υπέροχος άνθρωπος και μια καταπληκτική δημοσιογράφος. Ανέδειξε και την εκπομπή μου και εμένα και της χρωστάω πολλά. Παρουσιάζει και εκείνη στην εκπομπή της θέματα σχετικά με την αναπηρία και το κάνει με τον καλύτερο τρόπο.

Συμφωνείς με τον τρόπο που προβάλλονται τα άτομα με αναπηρία στην ελληνική τηλεόραση;

Εγώ πιστεύω ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν κάνει κάποια βήματα. Το πως προβάλλουν όμως τα πρότυπα της αναπηρίας, είναι και στο δικό μας χέρι. Ο ανάπηρος πολίτης δεν πρέπει να προβάλλεται ούτε σαν  σούπερ ήρωας, ούτε σαν αξιολύπητος. Είμαστε όλοι ισότιμοι πολίτες και πρέπει να είμαστε κοινωνικά ενσωματωμένοι και να συμμετέχουμε στο παιχνίδι της ζωής με ίσους όρους. Για να χειρίζονται τα μέσα ενημέρωσης της αναπηρία σωστά, πρέπει να υπάρχει ενημέρωση και διάλογος.

«Τίποτα για εμάς χωρίς εμάς» αυτό είναι το εμβληματικό απόφθεγμα των ανθρώπων με αναπηρία σε οποιοδήποτε διάλογο συμμετέχουν για τα προβλήματα ή τα δικαιώματα τους. Συμφωνείς με αυτή την άποψη;

Συμφωνώ απόλυτα. Κανένας πολίτης δεν θα ήθελε να ορίζουν κάποιοι άλλοι την ζωή του για αυτόν χωρίς αυτόν. Από αυτό δεν γίνεται να εξαιρεθούν οι άνθρωποι με αναπηρία. Σαφώς πρέπει να επιλέγουμε εμείς για τη ζωή μας για τις ευκαιρίες πού θέλουμε και για το πώς πρέπει να ζούμε για την ποιότητα της ζωής μας. Εννοείται αυτό. Πρώτα από όλα εμείς γιατί ξέρουμε τις ανάγκες μας.

Πολλοί οργανισμοί και οργανώσεις προβάλλουν τις δράσεις τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δρουν όμως μεμονωμένα και δεν συσπειρώνονται όλοι μαζί, για να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους. 

Θα διαφωνήσω μαζί σου. Οι οργανισμοί δεν έχουν μάθει να είναι εξωστρεφείς και αν θέλεις μια απόδειξη μπορώ να σου την δώσω. Θα που πω τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Πολλοί οργανισμοί που ασχολούνται με άτομα με αναπηρίες έχουν σοβαρά προβλήματα πλέον διαβίωσης. Δεν μπορούν να επικοινωνήσουν σωστά τις δράσεις τους για να επιτευχθεί ομαλά η κοινωνική ενσωμάτωση των ανθρώπων με αναπηρία. Έτσι η κοινωνία δεν μπορεί να βοηθήσει.  Για αυτό πολλοί δημοσιογράφοι, επικοινωνιολόγοι θα ήταν χρήσιμο να ήταν δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους. Όχι γιατί τα μέσα δεν είναι έτοιμα, άλλα γιατί ο πομπός δεν ξέρει πώς να μεταδώσει σωστά το μήνυμα. Όλες οι οργανώσεις που ασχολούνται με τους ανθρώπους με αναπηρία παλεύουν για την κοινωνική ενσωμάτωση των ανθρώπων με αναπηρία στην κοινότητα. Ο στόχος είναι κοινός. Τα όπλα είναι με τα οποία η κάθε οργάνωση αγωνίζεται, τα ιδεολογικά της εργαλεία θα έλεγα ότι διαφέρουν. Ασχολούμαι δέκα χρόνια με την αναπηρία και τη δημοσιογραφία και γνωρίζω ότι οι φορείς δεν γνωρίζουν πώς να χτυπούν την πόρτα των μέσων μαζικής επικοινωνίας από τη μία και από την άλλη τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θεωρούν ότι η αναπηρία δεν πουλάει, γιατί έχουν δει μόνο τη μία πλευρά της. Δεν έχουν δει τον ανάπηρο πολίτη ως άξιο καταναλωτή. Είναι λάθος γιατί δεν δίνουν χώρο και χρόνο στις οργανώσεις που ασχολούνται με την αναπηρία να προβληθούν. Η ελεύθερη αγορά εργασίας μόνο να κερδίσει έχει από τον ανάπηρο πολίτη. Αρκεί να ζει ελεύθερος και όπως εκείνος θέλει. Αυτό όμως στην Ελλάδα δεν το έχουν ακόμα καταλάβει. 

Ποια είναι η καθημερινότητα που βιώνουν οι άνθρωποι με αναπηρία στην Ελλάδα του 2016;

Υπάρχουν πάρα πολλά προβλήματα, απίστευτα πολλά προβλήματα. Θα σου πω όμως ότι έχουν γίνει κάποια βήματα προ κρίσης πολύ σημαντικά. Οι οργανισμοί οι δικοί μας, η Ομοσπονδία κάνουν πολύ μεγάλο έργο για να επιτευχθεί η προσβασιμότητα των ανθρώπων με αναπηρία στην κοινωνία. Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό. Το πρώτο που πρέπει να κάνουν οι αρμόδιοι για οποιοδήποτε θέμα, είναι να δημιουργήσουν μια επιτροπή, η οποία θα στελεχώνεται από άτομα με αναπηρία, από την εκάστοτε πολιτεία και από τον αρμόδιο φορέα. Να ελέγχουν μαζί για το πώς θα γίνουν κάποια βήματα σωστά. Έχουν γίνει βήματα δεν ζούμε ούτε στο 1960, 1970 ή 1980. Τώρα ναι έχουν γίνει κάποια βήματα απλά πάμε αργά με ρυθμούς χελώνας. 

Άρα υποστηρίζεις το κοινωνικό και όχι το ιατρικό μοντέλο αναπηρίας

Και τα δύο μοντέλα είναι χρήσιμα για διαφορετικούς λόγους. Ο κάθε άνθρωπος με αναπηρία οφείλει να προσφέρει και όχι να ζει εις βάρος των άλλων. Το ιατρικό μοντέλο αναπηρίας μπορεί να βοηθήσει όταν γεννιέται ένα παιδί την οικογένεια του να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει και το πως μπορεί να το βοηθήσει. Ο ανάπηρος πολίτης πρέπει να μάθει να χειρίζεται την κατάσταση του, να την αποδέχεται, να είναι ικανοποιημένος  όσο γίνεται με αυτή, να μάθει να ζει και να προσφέρει. Ο άνθρωπος με αναπηρία δεν είναι κοινωνικά υποδεέστερος. Πρώτα από όλα έχει υποχρεώσεις και μετά δικαιώματα. Έχω υποχρέωση σαν πολίτης με αναπηρία, σαν δημοσιογράφος με αναπηρία να προσφέρω ενημέρωση. Εγώ αυτό διάλεξα. Κάποιος μπορεί να διαλέξει ένα άλλο τομέα, άλλα έχει υποχρέωση να είναι παρών και να μην ζητάει τον οίκτο.

Κλείνοντας, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας θα ήθελα να στείλεις το δικό σου μήνυμα.

Εγώ πιστεύω ότι η Παγκόσμια Ημέρα είναι καλό να υπάρχει για να μαθαίνουν οι νέοι άνθρωποι πράγματα για την αναπηρία. Να υπάρχει μια γενικότερη υπενθύμιση σε όλους τους πολίτες, άλλα πιστεύω ότι ζητήματα που αφορούν εμάς τους ανθρώπους με αναπηρία πρέπει να αναδεικνύονται κάθε μέρα. Και το τι καταφέρνουμε και το τι ανάγκες έχουμε και το τι μπορούμε να προσφέρουμε στην κοινωνία.

Σε ευχαριστώ πολύ Χριστιάνα εύχομαι να είσαι πάντα τόσο δραστήρια.

Και εγώ σε ευχαριστώ Ρίτση για τις ευχές και την ωραία συνέντευξη. 

Η Ευρώπη μετά το δημοψήφισμα

Ένα μόλις μήνα μετά το δημοψήφισμα που έκρινε την τύχη της Μεγάλης Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρώπη ακόμα προσπαθεί να ανασυνταχθεί και να διαχειριστεί αυτή την απώλεια.  Η αποχώρηση του Ηνωμένου  Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια μεμονωμένη περίπτωση μιας χώρας ισχυρής που θέλει να χαράξει τη δική της πολιτική ή θα προκαλέσει ένα ντόμινο αποχωρήσεων με τελικό αποτέλεσμα τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Αυτό το ερώτημα είναι ακόμα πολύ νωρίς να απαντηθεί , ωστόσο δύο νέες γυναίκες η Νίκη Μπαρδή που ζει στη Μεγάλη Βρετανία  και η Chloe Haven που ζει στην Ελλάδα,   δίνουν τις δικές τους απαντήσεις και σχολιάζουν τόσο το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος όσο και το μέλλον της Ευρώπης και Ελλάδας.

Ποια είναι η γνώμη σας για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος?

ΝΒ Σχετικά με το αποτέλεσμα, μπορεί να σου φανεί περίεργο, αλλά εγώ είμαι από εκείνους που συμφωνούν με την απόφαση να φύγει η Αγγλία από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όπως ήθελα να φύγει και η Ελλάδα. Θεωρώ ότι η Ένωση έγινε για συγκεκριμένους λόγους και για τη διασφάλιση και προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών όλων των χωρών. Παρ' όλα αυτά, όπως βλέπουμε τα τελευταία χρόνια τα δικαιώματα, μέχρι και η αξία της ανθρώπινης ύπαρξης αυτή καθ' αυτή, δεν έχει καταπατηθεί απλά αλλά τείνει θα εξαφανιστεί. Η Ευρώπη έχει γίνει υποχείριο της Γερμανίας και εξαθλιώνεται. Οι χώρες καταδυναστεύονται από μια χώρα που είχε καταστραφεί παντελώς με τον πόλεμο, της χαρίστηκαν τα χρέη και πήρε βοήθεια να σταθεί στα πόδια της ξανά, χωρίς όμως να μάθει από τα λάθη της. Οπότε σαφώς και έχει την ίδια επεκτατική στάση. Η Αγγλία λοιπόν δεν το δέχεται άλλο αυτό, ούτε και θέλει να συμμετέχει σε αυτό. Είχε το θάρρος να το δηλώσει και να το πράξει και μπράβο της.
CH Προσωπικά θεωρώ πως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι τρομακτικό, καθώς ζω στην Ευρώπη και πιστεύω ότι θα έκαναν τα πράγματα πιο δύσκολα για εμένα. Ακόμα και τώρα χάνω χρήματα καθώς πληρώνομαι σε λίρες.

Ποια είναι η σημασία του Brexit για το μέλλον της Μ. Βρετανίας?

ΝΒ Σχετικά με τη σημασία του Brexit... η Αγγλία ποτέ δεν είχε απαρνηθεί το νόμισμά της. Ήταν πάντα και μέσα αλλά και έξω από την Ευρώπη ταυτόχρονα, οπότε πέρα από την αρχική υστερία των ΜΜΕ, μακροπρόθεσμα δεν αναμένονται να αλλάξουν ιδιαίτερα τα πράγματα στη σχέση της με τις άλλες χώρες. Απλά πλέον η Αγγλία θα είναι σε θέση να θέτει τους δικούς της όρους για το καλό της χώρας και των πολιτών της χωρίς να είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί τις οδηγίες άλλων, που δε γνωρίζουν απαραίτητα τι εσωτερικές ανάγκες υπάρχουν στην αγγλική κοινωνία και στην εσωτερική αγορά.

CH Πραγματικά δεν ξέρω ποιο θα είναι το μέλλον της Μ. Βρετανίας. Έχω ακούσει πως μια μεγάλη οικονομική κρίση είναι πιθανή το προσεχές διάστημα. Πιστεύω πως αυτό είναι αλήθεια, άλλα τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.

 Οι οπαδοί του ευρωσκεπτικισμού  συνεχώς αυξάνονται στην Ευρώπη. Πιστεύετε πως η ενότητα της ΕΕ κινδυνεύει?

ΝΒ  Δυστυχώς δεν πιστεύω ότι η ενότητα της Ευρώπης κινδυνεύει. Θεωρώ ότι πλέον έχουμε περάσει στο επόμενο στάδιο. Δεν υπάρχει ουσιαστική ενότητα. Αν υπήρχε, το μεταναστευτικό στην Ελλάδα θα είχε λυθεί και δε θα είχε συμφωνηθεί η Συνθήκη του Δουβλίνου ΙΙ που οδήγησε στην τωρινή κατάσταση,  με τόσο κόσμο να ζει σε άθλιες συνθήκες για την ανθρώπινη ύπαρξη και αξιοπρέπεια. Αν υπήρχε πραγματική ενότητα, όλα τα κράτη θα είχαν μοιραστεί τις ευθύνες και το πρόβλημα θα είχε αντιμετωπιστεί. Αντίθετα, όλοι γύρισαν την πλάτη στην Ελλάδα και την έχουν παρατήσει μόνη της. Ο αριθμός των προσφύγων που πλέον καταφθάνουν καθημερινά είναι πολύ μεγάλος για να μπορέσει να βοηθηθεί, όσο καλές προθέσεις και να υπάρχουν, όσο ανθρώπινο δυναμικό και να προσφέρει υπηρεσίες. Το μεταναστευτικό της Ελλάδος είναι ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα. Πάντα ήταν. Αντιμετωπίστηκε όμως από την πολύ αρχή ως καθαρά ελληνική ευθύνη και μόνο. Άρα για ποια ενότητα μιλάμε ?
CH Πιστεύω πως αυτό θα προκαλούσε μεγάλα προβλήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση τώρα. Νομίζω πως ήδη υπάρχουν αρκετά προβλήματα, άλλα η αποχώρηση της Μεγάλη Βρετανία  περιπλέκει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Ένας φίλος μου πιστεύει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η χώρες που την απαρτίζουν θα διαλυθεί.  Συμφωνώ με αυτή την άποψη.

Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις του δημοψηφίσματος για τους Ευρωπαίους πολίτες που ζουν ή θέλουν να επισκεφτούν την Βρετανία?

ΝΒ Δε θα αλλάξουν πολλά πράγματα. Παρόλα αυτά, τα ΜΜΕ για άλλη μια φορά τείνουν να διαστρεβλώνουν την εικόνα. Η αλλαγή θα είναι ότι πλέον όσοι ζούμε στην Αγγλία και δεν έχουμε συμπληρώσει 5 χρόνια, θα έχουμε λίγο τρέξιμο παραπάνω με τη γραφειοκρατία για να βγάλουμε ενδεχομένως visa, όπως συμβαίνει και με την Αμερική. Δεν είναι κάτι τραγικό. Το είχα κάνει για την Αμερική και είναι απλό. Απλά παίρνει χρόνο (κάποιες εβδομάδες) και λίγη ενασχόληση παραπάνω για να μαζευτούν τα απαραίτητα έγγραφα. Όσοι είμαστε εδώ από 5 χρόνια και πάνω, θα έχουμε την επιλογή - όπως την έχουμε και τώρα - να κάνουμε αίτηση για citizenship. Οπότε και θα θεωρούμαστε Άγγλοι πολίτες. Η διαφορά με αυτό είναι ότι απλά δε θα χρειαστεί να ασχοληθούμε με τη γραφειοκρατία της βίζας και άρα δε θα έχουμε το περιοδικό τρέξιμο για την ανανέωση της. Όλα τα υπόλοιπα άρθρα θα τεθούν σε διαπραγμάτευση για να βρεθεί μία λύση που να βολεύει όλους καθώς δε συμφέρει την Αγγλία να χάσει το επιστημονικό ανθρώπινο δυναμικό που βρίσκεται στη χώρα, ούτε τους φοιτητές που αφήνουν τεράστια κέρδη. Τίποτα δε θα αλλάξει για τα επόμενα 2 χρόνια έτσι κι αλλιώς, οπότε πολύ με θυμώνει αυτή η προπαγάνδα και η υστερία των ΜΜΕ χωρίς λόγο. Η Αγγλία δεν ήταν πάντα στην Ευρώπη και μια χαρά συνεργαζόταν με τις άλλες χώρες. Επίσης πολλοί φίλοι και γνωστοί είχαν επισκεφτεί τη χώρα πριν ενταχθεί στην Ευρώπη και δεν αντιμετώπισαν ποτέ κανένα πρόβλημα ή κάποια δυσκολία. Ίσα - ίσα που είχαν να λένε τα καλύτερα για την αντιμετώπιση των ξένων επισκεπτών.

CH Έχω διαβάσει και θέλω να πιστεύω ότι είναι αλήθεια πως οι μετανάστες που ζουν ήδη στο Ηνωμένο Βασίλειο και οι Βρετανοί που ζουν στην Ευρώπη θα είναι εντάξει και δεν θα υποχρεώσουν κανέναν να γυρίσει στη χώρα του. Ίσως θα χρειαστεί να βγάλουμε κάποια βίζα ή κάποιο άλλο έγγραφο άλλα δεν θέλω να το σκέφτομαι. Θα το δείξει ο χρόνος.

 Τι πιστεύετε πως θα συνέβαινε στην Ελλάδα αν αποχωρούσε από την ΕΕ? Πόσο θα επιρεάζονταν η  οικονομία της χώρας?

ΝΒ  

Πάντα πίστευα και ακόμα πιστεύω ότι η Ελλάδα μακροπρόθεσμα θα ήταν πολύ καλύτερα εκτός Ευρώπης. Με ρωτάς για την οικονομία.... εγώ θα σε ρωτήσω, ποια οικονομία ?  Η χώρα πεθαίνει, οι νέοι μεταναστεύουν. Το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού ζει πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας. Δεν υπάρχει πια η μεσαία τάξη. Ακόμα και τώρα που η Ελλάδα περνά μία τόσο σκοτεινή περίοδο, η νοοτροπία του 'ό,τι αρπάξουμε' είναι αυτή που καθοδηγεί. Οι ευρωπαϊκές χώρες θεωρούν πλέον την Ελλάδα χώρα του τρίτου κόσμου κι αυτό είναι ντροπιαστικό για μία χώρα με τόσο λαμπρό παρελθόν, που ακόμα και σήμερα γεννά τους μεγαλύτερους επιστήμονες παγκοσμίως. Η οικονομική, πολιτική, κοινωνική και ηθική εξαθλίωση  που έχει επέλθει είναι τόσο τραγικά μεγάλη που ακόμα και όντας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η ίδια η Ένωση δεν παίρνει την Ελλάδα στα σοβαρά, ούτε τη θεωρεί μέλος ισάξιο. Η Ελλάδα είναι μόνη της εδώ και πολύ καιρό. Μένοντας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το μόνο που καταφέρνει είναι να υποχρεώνεται να ακολουθεί εντολές που δεν αποσκοπούν στο όφελος της.

Είμαστε πολύ διαφορετικοί σαν λαός, σαν ιδιοσυγκρασία. Ακόμα και η βασική εκπαίδευση που έπαιρναν οι Έλληνες τουλάχιστον μέχρι και τη γενιά μου (γενιά του '80) ήταν κατά πολύ ανώτερη από την εκπαίδευση που έχει ο μέσος ευρωπαίος πολίτης. Οι αρχές θρησκεία-ιστορία-οικογένεια που πάντα ήταν στη βάση της ελληνικής κοινωνίας είναι και αυτές που τη διαφοροποιούν τόσο πολύ. Οι Ευρωπαίοι ανησυχούν για το πότε θα τελειώσει η υπομονή μας. Οι Έλληνες όμως που ζουν εντός συνόρων δεν το γνωρίζουν αυτό, γιατί κάθε πρόσβαση σε σωστή και αντικειμενική πληροφόρηση έχει κοπεί και η Ελλάδα έχει πλέον γίνει έρμαιο των διαθέσεων μικρής μερίδας που αποσκοπεί στον έλεγχο και την καταστροφή της. Είναι πολύ θλιβερό να το βλέπει κάποιος τόσο ξεκάθαρα αυτό βρισκόμενος εκτός συνόρων και είναι ακόμα πιο θλιβερό να υπάρχει τόσος φόβος για μια αλλαγή εντός συνόρων. Η Ελλάδα είναι το καλύτερο παράδειγμα επιτυχίας της προπαγάνδας για την υποδούλωση μιας ολόκληρης χώρας χωρίς τη χρήση όπλων.

CH Το μέλλον της Ελλάδας όντος ή εκτός ΕΕ είναι ανησυχητικό. Πιστεύω πως πολλοί άνθρωποι υποστηρίζουν πως αν η Ελλάδα γυρίσει στη δραχμή αυτό θα ήταν καλύτερο για την οικονομία της χώρας σαν τον παλιό καλό καιρό. Προσωπικά θεωρώ ότι αυτό δεν είναι αλήθεια γιατί αν η Ελλάδα μείνει εκτός ΕΕ ποιος θα την βοηθήσεις τότε;

Όχι στη κακοποίηση και κακομεταχείριση των ηλικιωμένων

Η προστασία των ευάλωτων ηλικιωμένων ανθρώπων από την κακοποίηση κάθε μορφής πρέπει να εντάσσεται στις προτεραιότητες μιας κοινωνίας. Η Παγκόσμια  Ημέρα κατά της Κακομεταχείρισης των Ηλικιωμένων καθιερώθηκε στις 15 Ιουνίου του από το Διεθνές Δίκτυο Παρεμπόδισης της Κακομεταχείρισης των Ηλικιωμένων, με την υποστήριξη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Οι τύποι της κακοποίησης των ηλικιωμένων ποικίλου. Η ψυχολογική, οικονομική, σωματική, σεξουαλική και κοινωνική κακοποίηση είναι μερικά ενδεικτικά παραδείγματα. Οι ηλικιωμένοι χρειάζονται τη βοήθεια, στήριξη και την αγάπη μας. Μην τους παραμελείς. Σεβασμός στην τρίτη ηλικία. Σεβασμός στον κύκλο της ζωής. 

Αφήστε τα παιδιά να παίξουν

Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν πηγαίνουν στο σχολείο. Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν παίζουν με παιχνίδια. Υπάρχουν κάποια παιδιά που αναγκάζονται να δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες σε επικίνδυνα εργοστάσια, ενώ άλλα είναι θύματα της βιομηχανίας του σεξ. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών περίπου 215  εκατομμύρια παιδιά είναι θύματα της παιδικής εργασίας. Η 12η Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας από το Διεθνή Οργανισμό Εργασίας.

 «Τα Συμβαλλόμενα Κράτη αναγνωρίζουν το δικαίωμα του παιδιού να προστατεύεται από την οικονομική εκμετάλλευση και από την εκτέλεση οποιασδήποτε εργασίας που ενέχει κινδύνους ή που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο την εκπαίδευσή του ή να βλάψει την υγεία του ή τη σωματική, πνευματική, ψυχική, ηθική ή κοινωνική ανάπτυξή του...»

(«Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού» - άρθρο 32, 1989)

Θία Χάλο"Είναι πολύ πιο εύκολο να επιτίθεσαι στους αδύναμους"

Πριν από πολλά χρόνια διάβασα το βιβλίο της Θία Χάλο. Με συγκίνησε η ιστορίας της Sano που έχασε ότι αγαπούσε και ξεκίνησε μία νέα ζωή στην Αμερική εγκαταλείποντας τη πατρίδα της. Ο ξεριζωμός και τα βασανιστήρια που υπέστησαν χιλιάδες Έλληνες του Πόντου γράφτηκαν στις μαύρες σελίδες της ιστορίας. Δεκαετίες αργότερα με πρωτοβουλία του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1994, και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».  

Πρόσφατα βρεθήκατε στο χωρίο Άγιος Αντώνιος του Ν. Θεσσαλονίκης,  πιστεύετε πως οι κάτοικοι του είναι απόγονοι των Ελλήνων του Πόντου;

Η μητέρα μου είπε ότι οι κάτοικοι του Αγίου Αντωνίου κοντά στα Βασιλικά είναι απόγονοι των κατοίκων του Αγίου Αντωνίου του Πόντου. Για αυτό το λόγο και το επισκέφτηκα. Βρήκαμε μια υπέροχη κοινότητα. Η μητέρα μου και εγώ ήμασταν τόσο χαρούμενες που βρεθήκαμε εκεί ανάμεσα σε όλους, επισκεφτήκαμε την εκκλησία και το γυναικείο συνεταιρισμό. Η ετοιμασία της ζύμης και το ψήσιμο της πίτας στη φωτιά ήταν τόσο οικεία στη μητέρα μου. Αισθάνθηκε τόσο κοντά σε όλους σαν να γύρισε πίσω το χρόνο, για λίγη ώρα και βρέθηκε με τους δικούς της ανθρώπους.

Το βιβλίο σας «Ούτε το όνομα μου» είναι μία σπάνια μαρτυρία των βασανιστηρίων και της φρίκης των Πόντιων και των Αρμενίων της Τουρκίας. Έχετε αφιερώσει το βιβλίο σας στη μητέρα σας που ήταν ένα από τα θύματα της συχνά αμφιλεγόμενης από μερικούς γενοκτονίας.  Πως αποφασίσατε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Η μητέρα μου συνήθιζε να λέει πως αν έγραφα ένα βιβλίο, θα έλεγα στον κόσμο τι συμβαίνει. Όταν βρέθηκα στη γη της μητέρας μου στον Άγιο Αντώνιο στην Τουρκία, αισθάνθηκα ότι ήμουν συνδεδεμένη με την πολιτιστική μου κληρονομιά για πρώτη φορά. Τότε αμέσως αποφάσισα να ακούσω τη φωνή της μητέρας μου και με την βοήθεια της έγραψα αυτό το βιβλίο, για να πως στον κόσμο τι συνέβη.

Το 2007 η Διεθνής Οργάνωση Γενοκτονίας πέρασε ένα ψήφισμα αναγνωρίζοντας την Οθωμανική εκστρατεία κατά των χριστιανικών μειονοτήτων της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων και των Ποντίων, ως γενοκτονία. Γιατί πιστεύετε ότι η Τουρκία αρνείται κάθε συζήτηση γύρω από τη γενοκτονία;

Κανένα κράτος δεν θέλει να παραδεχτεί ότι έχει διαπράξει τόσες φρικαλεότητες στους ίδιους τους πολίτες του. Αυτός είναι ο πρώτος πιθανός λόγος.  Επίσης, πιστεύω πως ο φόβος των διεκδικήσεων για αποζημιώσεις είναι ο κύριος λόγος, ακόμα και αν οι Έλληνες δεν ζητούν αποζημιώσεις.  Θα ήταν μια απόδειξη ενοχής που θα έδινε το δικαίωμα και στις άλλες δύο κοινότητες που υπήρξαν θύματα, τους Αρμένιους και τους  Ασσύριους, να διεκδικήσουν και αυτή αποζημίωση.

Πρόσφατα εκφράσατε ανοιχτά την αντίθεση σας σε όσα ο κ. Φίλης δήλωσε για τη γενοκτονία των Ποντίων. Πιστεύετε ότι η ελληνική πλευρά υποβαθμίζει τα γεγονότα;

Δεν ξέρω γιατί ο κ. Φίλης ένιωσε την ανάγκη να αρνηθεί με τόσο δραματικό τρόπο την γενοκτονία όταν χιλιάδες μελετητές την αποδέχονται ως αλήθεια. Ίσως δεν ήθελε να δημιουργηθεί ένταση με την Τουρκία. Ίσως πιέστηκε από άλλους που τον οδήγησαν να αρνηθεί δημόσια την γενοκτονία. Ή ίσως πιστεύει πραγματικά ότι δεν υπήρξε η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Όπως ανέφερα σε προηγούμενη ερώτηση έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα την άποψη του. Όμως ως υπουργός Παιδείας δεν έχει κανένα δικαίωμα να αρνείται κάτι που έχουν αποδεχθεί χιλιάδες ακαδημαϊκοί. 

Το Genocide watch χρησιμοποιεί το Genocide Emergency alert για τη συνεχιζόμενη κρίση στη Συρία, αλλά και σε άλλα κράτη. Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι χάνουν την ανθρωπιά τους;

Αυτή είναι μία μεγάλη ερώτηση και δεν είμαι έτοιμη να την απαντήσω. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι ο φόβος,  η απώλεια και η έλλειψη σεβασμού, η οικονομική ανασφάλεια και η αίσθηση της αδυναμίας του άλλου είναι μερικοί από τους λόγους που οι άνθρωποι επιτίθενται σε άλλους ανθρώπους.  Να προσθέσω σε αυτό πως η καταστροφή στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη , το Λίβανο, τη Συρία, το Σουδάν κτλ και ο κατάλογος μακραίνει από παραδείγματα Adανείπωτης θλίψης και απελπισίας. Είναι πολύ πιο εύκολο να επιτίθεσαι στους αδύναμους παρά στους δυνατούς, επειδή η εξουσία δύναμη είναι ανίκητη. Υπάρχει ένα παλιό ρητό «Διαίρει και βασίλευε». Αυτό κάνουν οι έξυπνοι και αδίστακτοι άνθρωποι για αιώνες επειδή τους βολεύει. Μας βάζουν να μαλώνουμε μεταξύ μας έτσι ώστε να μην τους παρατηρούμε. Όσο εμείς πέφτουμε στην παγίδα τους να μισούμε ο ένας τον άλλον παραμένουμε πιόνια τους.  Υπάρχει μία φράση που αποδίδεται στον Χέρμαν Γκαίριγκ, ο οποίος ήταν ένα από τα βασικά στελέχη του Χίτλερ του Ναζιστικού κόμματος. Αυτό επιβεβαιώνει πως οι αδίστακτοι άνθρωποι χειραγωγούν τα πλήθη και  προκαλούν συχνά συνέπειες : «Ο απλός λαός φυσικά δεν θέλει τον πόλεμο. Τελικά όμως οι ηγέτες του κράτους καθορίζουν την πολιτική, και πάντα είναι εύκολο να επηρεάσουν και τον λαό αναλόγως, είτε πρόκειται για δημοκρατία, φασιστική δικτατορία, το κοινοβούλιο ή κομμουνιστική δικτατορία. Είναι πολύ απλό. Ο λαός πρέπει μονάχα να πληροφορηθεί ότι βρίσκεται υπό επίθεση και ότι οι ειρηνιστές δεν έχουν πατριωτισμό και ότι η στάση τους είναι επικίνδυνη για το κράτος. Η μέθοδος αυτή λειτουργεί σε κάθε χώρα..»

Είστε συγγραφές, ζωγράφος και πάνω από όλα ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Θα ήθελα να στείλετε ένα μήνυμα όχι μόνο στους Πόντιους Έλληνες αλλά και σε όλους όσους είναι θύματα πολέμου και είναι απελπισμένοι. Το δικό σας μήνυμα ειρήνης και ελπίδας.

Πρέπει όλοι να θυμόμαστε τη φράση «Αγάπα τον πλησίον σου  ως εαυτόν», δεν είναι μια πράξη καλοσύνης. Είναι μία πράξη επιβίωσης.

Στην Ελλάδα υπάρχει ακραία ομοφοβία

Ο Θάνος Βλαχογιάννης είναι Μέλος της Κοινωνίας Πολιτών και αντιπρόεδρος στην ΟΛΚΕ (Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδος) τηλεφωνηθήκαμε και κλείσαμε αμέσως ραντεβού. Λίγες ώρες αργότερα σε ένα καφέ κάπου στη Θεσσαλονίκη μου άνοιξε τα χαρτιά του και μιλήσαμε για όλους και για όλα.  

17 Μαΐου Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας. Τι σημαίνει αυτή η μέρα για εσάς;

Καταρχήν θα ήθελα να πω πως η σημερινή μέρα έχει τα αρχικά IDAHOBIT. Αυτό σημαίνει πως είναι μια διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας, της δυφιλοφοβίας και της τρανσοφοβίας. Σαν σήμερα στις 17 Μαΐου του 1990 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας διέγραψε την ομοφυλοφιλία από τον κατάλογο των ασθενειών και με αφορμή αυτή την ανακοίνωση η Δανία ψήφισε το πρώτο σύμφωνο συμβίωσης.

Περιστατικά όμως ακραίας ομοφοβίας συμβαίνουν συχνά στην Ελλάδα άλλα δεν προβάλλονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Σε πολλές χώρες όπως και στην Ελλάδα οι ομοφυλόφιλοι είναι συχνά θύματα ρατσιστικών ή δολοφονικών επιθέσεων. 

Θα έλεγα ότι στην Ελλάδα υπάρχει ακραία ομοφοβία και τρανφοβία. Όσο αναφορά τις βίαιες επιθέσεις έγινε πριν από δύο χρόνια ένα βίαιο περιστατικό στο Παγκράτι. Επιτέθηκαν σε ένα ομόφυλο ζευγάρι το οποίο κατέληξε στο ΚΑΤ. Μετά από αυτό το περιστατικό και εγώ δεν ένιωσα ασφαλής στη γειτονιά μου. Αυτό το οποίο γίνεται και δυστυχώς δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, είναι το φαινόμενο under reporting, δηλαδή όταν το θύμα φοβάται τη στιγματοποίηση ή νιώθει απροστάτευτο από την αστυνομία δεν καταγγέλλει το περιστατικό. Επίσης, και στην Θεσσαλονίκη όταν έγινε το Gay Pride είχαμε μια βίαιη επίθεση σε ένα περίπτερο της οργάνωσης μας στη οδό Α. Σοφίας. Δυστυχώς ούτε και αυτό το θύμα δεν προέβη σε καμία καταγγελία. Να μην ξεχνάμε ότι εκτός από τη σωματική βία υπάρχει η λεκτική και η ψυχολογική βία. Η παιδεία ξεκινάει από το σχολείο και την οικογένεια. Ένα παιδί από κάποια εθνική μειονότητα αν στο σχολείο υποστεί σχολικό εκφοβισμό, όταν γυρίσει σπίτι του θα νιώσει ασφαλές. Σε αντίθεση ένα παιδί με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό ή ταυτότητα φύλου ή αποκλίνει από τα πατροπαράδοτα στερεότυπα έκφρασης φύλου δεν θα νιώσει πουθενά ασφάλεια. Η κατάθλιψη, το στρες και οι τάσεις αυτοκτονίας είναι πολύ συχνές σε αυτές τις περιπτώσεις. Πρέπει να γίνουν μεγάλες προσπάθειες για να αλλάζει η στάση της κοινωνίας. Το σλόγκαν του φετινού Gay Pride – Φεστιβάλ Περηφάνιας είναι η βιβλική φράση «Αγαπάτε Αλλήλους», καταδικάζοντας τη ρητορική μίσους και κατά συνέπεια τα εγκλήματα μίσους. Έχουμε φέρει ένα πρόγραμμα στην Ελλάδα λέγεται “Gets Better” στο οποίο συμμετέχουν επιφανείς άνθρωποι από διάφορους χώρους για να στείλουν ένα μήνυμα αγάπης και συμπαράστασης.

Το πρότυπο του gay καρικατούρα στην ελληνική τηλεόραση πως το κρίνετε; Ποια είναι η γνώμη σας γενικότερα για την αναπαράσταση  του ομοφυλόφιλου στην ελληνική τηλεόραση που προβάλλεται συχνά με ένα ιλαρό τρόπο;

Εμπεριέχει αυτή η αναπαράσταση ένα τόνο ομοφοβίας. Δεν υπάρχουν μόνο αρρενωποί ομοφυλόφιλοι όπως δεν υπάρχουν και μόνο αρρενωποί straight.  Η έκφραση φύλου αφορά όλους τους ανθρώπους. Όταν ένας άνθρωπος αποκλίνει από τα πατροπαράδοτα στερεότυπα γίνεται στόχος και αντιμετωπίζεται με χλευασμό. Τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης πρέπει να κρίνονται από τα έργα και τις πράξεις τους. Η σύγχρονή κοινωνία θέλει τον άνδρα μάτσο και οτιδήποτε διαφορετικό το χλευάζει τόσο που καταντάει σεξιστικό. 

Πιστεύετε πως έχει αργήσει πολύ να ψηφιστεί το σύμφωνο συμβίωσης στην Ελλάδα?

Φυσικά και είχε αργήσει να ψηφιστεί, άλλα και ο πολιτικός γάμος άργησε να έρθει στην Ελλάδα. Ψηφίστηκε το 1982.  Το σύμφωνο συμβίωσης άργησε να ψηφιστεί στην Ελλάδα για 2 κυρίως λόγους. Ο ένας είναι επειδή η πολιτεία άργησε να θεσπίσει αυτό το θεσμό και ο δεύτερος επειδή όταν προτάθηκε το 2008 δεν προέβλεψε ότι θα πρέπει να ισχύει και για τα ομόφυλα ζευγάρια. Υπήρχε μια ρητή διάκριση έναντι των ομόφυλων ζευγαριών και για αυτό πήγαμε την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο το 2013, όπου και καταδικάστηκε. Η Ελλάδα συμμορφώθηκε σε δύο χρόνια ενώ αν  περάσανε περίπου τρεις κυβερνήσεις από το δεν νομοθέτησε καμία κυβέρνηση. Θεωρήθηκε από πολλούς πως ήταν ένα θέμα ταμπού αν και το σύμφωνο συμβίωσης δεν αφορά μόνο τα ομόφυλα ζευγάρια, αφορά και τα ετερόφυλα ζευγάρια που δεν θέλουν να συνάψουν ένα πολιτικό ή θρησκευτικό γάμο, θέλουν όμως να είναι κατοχυρωμένοι απέναντι στην πολιτεία. Τα ομόφυλα ζευγάρια ήταν αόρατα χωρίς καμία νομική ρύθμιση να τους καλύπτει, ενώ άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν θεσπίσει το σύμφωνο συμβίωσης πολύ νωρίτερα. Παραδείγματος χάρη η Ισπανία έχει θεσπίσει το σύμφωνο συμβίωσης από το 1990.

Γιατί πιστεύετε ότι η Ελλάδα καθυστέρησε τόσο πολύ να ψηφίσει το σύμφωνο συμβίωσης;

Η Ελλάδα υστερεί γενικά σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πιστεύω ότι στην Ελλάδα για λόγους ψηφοθηρίας οι πολιτικοί δεν υποστηρίζουν την LGTB κοινότητα. Φοβούνται οι πολιτικοί ότι θα χάσουν ένα μέρος του συντηρητικού εκλογικού σώματος. Ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ το πιο φιλικά προσκείμενο κόμμα, θα δείτε ότι με πολύ επιφύλαξη έθεσε αυτό το θέμα στη Βουλή.

Αμέσως μετά την ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης, ο πρωθυπουργός ζήτησε συγνώμη και απολογήθηκε για αυτή την καθυστέρηση. Πως σχολιάζετε εσείς αυτή την δήλωση;

Αυτό είναι  πολύ σημαντικό. Για πρώτη φορά Έλληνας πρωθυπουργός αναγνώρισε το λάθος όχι μόνο των προηγούμενων κυβερνήσεων , άλλα και της δικιάς  του κυβέρνησης. Το σύμφωνο συμβίωσης ήταν έτοιμο προς ψήφιση από τον Ιανουάριο του 2015 γιατί συμπεριλήφθηκε στις προγραμματικές δηλώσεις του κόμματος. Ασκήσαμε και εμείς μεγάλη πίεση στη κυβέρνηση, μας είχαν καλέσει και στο υπουργείο Δικαιοσύνης, άλλα με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου πήγε πίσω.  Γενικά πάντως ήταν μια πολύ ωραία κίνηση το ότι ένας πολιτικός αναγνώρισε το λάθος του, αυτό το γεγονός πιστεύω ότι σηματοδότησε μια νέα εποχή για την Ελλάδα.

Το φιλί μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών θεωρείτε ότι ήταν μια ακραία έκφραση χαράς ή μια συμβολική κίνηση που επισφράγισε το τέλος ενός κοινωνικού αγώνα;

Ασφαλώς και έπρεπε να επισφραγιστεί έτσι το θέσατε πολύ ωραία. Έμενα δεν με ενόχλησε το φιλί. Στην Βουλή ακούγονται καθημερινά τόσες βωμολοχίες και ρατσιστικές δηλώσεις που είναι περισσότερο ενοχλητικές. Δεν πιστεύω να ενόχλησε τόσο ένα φιλί. Ήταν μία συμβολική κίνηση για να δώσει ένα μήνυμα αγάπης. Όταν μιλάμε για το σύμφωνο συμβίωσης μιλάμε για την αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων. Ήταν μια καθαρά ακτιβιστική κίνηση. Ξέρετε όσο πιο πολύ προχωράει μια ομάδα προς τις διεκδικήσεις της τόσο πιο πολύ έρχεται αντιμέτωπη με τους πολέμιους της. Το κήρυγμα μίσους ή η ρητορική μίσους είναι κάτι συνηθισμένο. Για πρώτη φορά μιλήσαμε στη Βουλή για τα ομόφυλα ζευγάρια και για το δικαίωμα τους να αποκτήσουν παιδιά. Για πρώτη φορά τέθηκε αυτό το θέμα στη δημόσια σφαίρα. Αν παρακολουθήσετε την ολομέλεια της Βουλής θα δείτε πως πολλοί βουλευτές μας υποστήριξαν. Ο κ. Ζουράρης από τους Ανεξαρτήτους Έλληνες έκανε μια σωστή τοποθέτηση γεγονός που με εξέπληξε θετικά. Έχουμε συμμάχους σε πολλά κόμματα και αυτό είναι πολύ θετικό. Παράλληλα, και πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης εξέφρασαν καθαρά την υποστήριξη τους. Θεωρώ πολύ σημαντικό στην τηλεόραση να μπορούμε να μιλάμε για αυτό το ζήτημα, γαλουχούνται συνειδήσεις και προστατεύονται καλύτερα οι άνθρωποι.

Είστε υπέρ της υιοθεσίας παιδιών εντός των ομόφυλων ζευγαριών; Ποια είναι η άποψη σας για το γονικό πρότυπο;

Η γονεϊκότητα είναι ένα αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα για όλους και τα ομόφυλα ζευγάρια είναι πολύ αποφασισμένα να αποκτήσουν παιδί και δεν γίνονται γονείς από επιπολαιότητα. Στην Ελλάδα υπάρχουν γονείς που μεγαλώνουν ομόφυλα παιδιά και η πολιτεία πρέπει να τα προστατέψει για να μην μεγαλώσουν σε περίπτωση θανάτου με ένα συγγενή άλλα να μπορούν να μεγαλώσουν με τον άλλον γονέα.

Κλείνοντας θα ήθελα να στείλετε το δικό σας μήνυμα κατά της Ομοφοβίας

Πρέπει να αφήσουμε τους ανθρώπους ελεύθερους να ορίσουν αυτοί τη ζωή τους και τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Πρέπει το κράτος να τους προστατέψει για να νιώθουν όλοι ασφαλείς και κυρίως ίσοι. 

Ο σημερινός πρωταγωνιστής είναι η Γη μας

Η Γη αποτελεί τον τρίτο πιο κοντινό πλανήτη στον Ήλιο, τον πιο πυκνό και τον πέμπτο , ενώ είναι ο μοναδικός πλανήτης (από όσο ξέρουμε μέχρι σήμερα) που φιλοξενεί ζωή.

Σύμφωνα με έγκυρες επιστημονικές μελέτες η Γη μας σχηματίστηκε πριν από περίπου 4,54 δισεκατομμύρια έτη και από τότε ο άνθρωπος δεν έχει σταματήσει να εκμεταλλεύεται τη γη και τη φύση για το συμφέρον του . Η ρύπανση της ατμόσφαιρας , η μόλυνση των υδάτινων πόρων και η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι μόνο μερικά παραδείγματα της ανθρώπινης εκμετάλλευσης σε κάτι που τόσο απλόχερα μας χαρίζει η φύση και που κάνει το μέλλον της γης αβέβαιο.

 Η λύση για να σταματήσει αυτή η καταστροφική πορεία είναι η διοίκηση του πλανήτη να υιοθετήσει περιβαλλοντικές αξίες, κάτι που θα επιτρέψει στη φύση να διανύσει την προδιαγεγραμμένη φυσική της πορεία.

Η Ημέρα της Γης γιορτάζεται κάθε χρόνο από το 1970, στις 22 Απριλίου, με εμπνευστή της τον Αμερικανό γερουσιαστή Γκέιλορντ Νέλσον, ενός πολιτικού με περιβαλλοντικές ανησυχίες.

Ο στόχος και σκοπός αυτής της μέρας είναι η ευαισθητοποίηση των ανθρώπων, κυβερνήσεων, επιχειρήσεων και οργανισμών, για ένα καθαρό πλανήτη.

Σήμερα ας συμμετάσχουμε σε αυτή τη γιορτή, ας σηκώσουμε τα μάτια μας ψηλά στον ουρανό, ας θαυμάσουμε τη φύση και τα δώρα της και ας χαρούμε που ζούμε σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη.