Τσιφλίκης Σταύρος "Η διαφορετικότητα δεν είναι αποδεχτή στην Ελλάδα και αυτό οφείλεται στην έλλειψη ευαισθητοποίησης και παιδείας"

Ο Σύλλογος Συνδρόμου Down Ελλάδος ιδρύθηκε από 22 οικογένειες το 1990 με την προτροπή της κας Χαρίκλειας Χατζησεβαστού - Καθηγήτριας Παιδιατρικής Κλινικής Γενετικής Α.Π.Θ. Πρόκειται για την πρώτη οργανωμένη ομάδα γονέων με παιδιά με σύνδρομο Down στη χώρα. Πρόκειται για φορέα Παροχής Υπηρεσιών Κοινωνικής Φροντίδας Μη Κερδοσκοπικού χαρακτήρα, εγγεγραμμένο στο Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και εποπτευόμενο από αυτό. Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Τσιφλίκης Σταύρος εξηγεί στους «Πρωταγωνιστές της Επικαιρότητας» γιατί  το Σύνδρομο Down δεν θεωρείται ασθένεια ενώ αναφέρει τους λόγους που η Ελλάδα δεν αποδέχεται τη διαφορετικότητα. 

Η Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down καθιερώθηκε το 2006, με πρωτοβουλία του συμπατριώτη μας γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει και να ενημερώσει τη διεθνή κοινότητα για το σύνδρομο Down. Παρόλα αυτά η Ελλάδα δεν αποδέχεται τη διαφορετικότητα. Ποια είναι η γνώμη σας;

Πράγματι Έλληνας ήταν ο γιατρός που είχε την ιδέα να καθιερώσει την 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down, διότι είναι ο αναγραμματισμός της τρισωμίας21.Το Σύνδρομο Down είναι μια γενετική ανωμαλία στο 21ο ζευγάρι χρωμοσώματος. Δηλαδή υπάρχει και ένα τρίτο χρωμόσωμα. Παράλληλα, η ημέρα αυτή έχει επιλεγεί συμβολικά, μαζί με την εαρινή ισημερία, καθώς είναι η πρώτη μέρα της άνοιξης εκφράζοντας την ελπίδα και την αισιοδοξία.

Όσον αφορά τώρα τη διαφορετικότητα η άποψη της Παγκόσμιας ημέρας κακώς γιορτάζεται γιατί αν και έχει καθιερωθεί για καλό σκοπό θυμόμαστε τις διάφορες κοινωνικές ομάδες μόνο συγκεκριμένες μέρες. Δηλαδή, θέλω να πω πως ίσως χάνει το νόημα της γιατί επικεντρωνόμαστε σε αυτήν και ξεχνάμε την ουσία του προβλήματος. Η διαφορετικότητα δεν είναι αποδεχτή στην Ελλάδα και αυτό οφείλεται στην έλλειψη ευαισθητοποίησης και παιδείας. Είναι δύσκολο να αποδεχτούμε τη διαφορετικότητα επειδή εμείς νομίζουμε ότι είμαστε καλύτεροι.

Η Ελλάδα σε σχέση με άλλες χώρες είναι πίσω σε θέματα αναπηρίας;

Στο εξωτερικό οι άνθρωποι είναι περισσότερο συμφιλιωμένοι με την αναπηρία. Τα παιδιά για παράδειγμα στην Ισπανία διδάσκονται την αναπηρία σαν μάθημα και έτσι σε πολλές χώρες του εξωτερικού έχουν κατατριφθεί στερεότυπα και προκαταλήψεις. Αν δεν συνηθίσουμε την αναπηρία ως εικόνα δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αποδεχτούμε τη διαφορετικότητα. Πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα ακόμα νομίζουν πως το Σύνδρομο Down είναι κολλητική ασθένεια, ενώ στην πραγματικότητα τα άτομα με Σύνδρομο Down  είναι πιο ευπαθές εξαιτίας του εξασθενημένου ανοσοποιητικού του συστήματος.

Το Σύνδρομο Down δεν θεωρείται ασθένεια επειδή ο άνθρωπος δεν υποφέρει από αυτό. Παρόλα αυτά αντιμετωπίζεται ως ασθένεια

Σωστά, δεν είναι ασθένεια όπως ο διαβήτης ή άλλες ασθένειες. Ονομάστηκε έτσι από τον γιατρό John Langdon Down ο οποίος ήταν ο πρώτος που παρατήρησε ότι τα παιδιά με Σύνδρομο Down εμφανίζουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά στην εξωτερική τους εμφάνιση. Φυσικά, κάθε παιδί με Σύνδρομο Down είναι μια ξεχωριστή, μοναδική περίπτωση. Τα άτομα αυτά δεν πάσχουν από κάποια ασθένεια άλλα γεννιούνται έτσι μπορεί όμως να υποφέρουν από διάφορες ασθένειες όπως από καρδιοπάθειες ή κινητικές διαταραχές. Τώρα τελευταία διάβασα σε ένα άρθρο ότι έχει βρεθεί θεραπεία για το Σύνδρομο Down. Δεν υπάρχει θεραπεία είναι μέσα στο DNA των ατόμων με Σύνδρομο Down, από τον πρώτο σχηματισμό του κυττάρου.

Ο Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος πτυχιούχος ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος με Σύνδρομο Down. Πιστεύετε πως ένα άτομο με Σύνδρομο Down μπορεί να έχει διαφορετική εξέλιξη αν λάβει την κατάλληλη εκπαίδευση και ψυχολογική υποστήριξη;

Κάθε άνθρωπος με Σύνδρομο Down λαμβάνοντας την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη και εκπαίδευση μπορεί να τα καταφέρει και να αναπτύξει τις ικανότητες του. Αυτό δεν σημαίνει πως έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες. Δεν μπορούν να γίνουν για παράδειγμα όλοι πυρηνικοί επιστήμονες. Οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές ικανότητες και κλήσεις. Μπορούν όμως τα παιδιά με Σύνδρομο Down να εκπαιδευτούν και να προσφέρουν στην κοινωνία. Εμείς σαν γονείς δεν έχουμε μεγάλες προσδοκίες. Θέλουμε τα παιδιά μας να αυτοεξυπηρετούνται και να είναι όσο το δυνατόν γίνεται πιο αυτόνομα. Ίσως εντελώς αυτόνομα να μην γίνουν ποτέ, άλλα να μπορούν να πάνε μόνα τους σε ένα καφέ ή ένα εστιατόριο. Πιστεύω πως όλα τα παιδιά μπορούν να το καταφέρουν είτε με περισσότερο είτε με λιγότερο κόπο. Η περίπτωση του Πινέδα είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Πολλοί γονείς γρήγορα απογοητεύονται για τον ρυθμό ανάπτυξης των παιδιών τους. Πρέπει όλοι οι γονείς να κάνουμε αργά άλλα σταθερά βήματα. Πάνω από όλα όμως θέλουμε τα παιδιά μας να είναι χαρούμενα και ευτυχισμένα.

 Είστε γονέας ενός παιδιού με Σύνδρομο Down τι έχετε να πείτε για αυτή σας την εμπειρία και τι θα θέλατε να συμβουλεύσετε τους νέους γονείς που έχουν μάθει πως θα αποκτήσουν ένα παιδί με Σύνδρομο Down;

Γενικά είμαι κατά της διακοπής των κυήσεων. Εγώ αν ήμουν στη θέση τους θα το κρατούσα, άλλα είναι μια προσωπική επιλογή που πρέπει να πάρουν και οι δυο γονείς. Κάθε παιδί με Σύνδρομο Down είναι ξεχωριστό. Είναι συμπαθητικά και χαρούμενα παιδιά. Κάνουν πράγματα που μερικές φορές μας εκπλήσσουν. Πρέπει όμως να τους δίνουμε και εμείς τα εφόδια για αυτό.

Ήμουν είκοσι δύο χρονών όταν γεννήθηκε ο γιος μου.  Δεν γνωρίζαμε ότι θα γεννηθεί με Σύνδρομο Down μας είχε διαβεβαιώσει ο γιατρός ότι όλα πήγαιναν καλά. Οι πρώτες στιγμές ήταν δύσκολες γιατί υπήρχε λάθος πληροφόρηση. Μας προτάθηκε να αφήσουμε το παιδί στο νοσοκομείο και θα τακτοποιούσαν εκείνοι το θέμα. Εγώ φαντάστηκα τα χειρότερα. Μάθαμε πως το παιδί είχε σοβαρά καρδιολογικά προβλήματα κάτι σύνηθες για τα παιδιά με Σύνδρομο Down. Οι πρώτες δεκαπέντε μέρες ήταν δύσκολες μέχρι να πάρουμε το παιδί στο σπίτι και μετά όλα πήραν το δρόμο τους. Αρχίζεις και εκτιμάς πράγματα που πριν δεν τα εκτιμούσες. Δεν θα πω το κλισέ ότι γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος αν και γίνεσαι, άλλα εκτιμάς περισσότερο τη ζωή. Συχνά ακούμε γονείς να γκρινιάζουν για τις ιώσεις των παιδιών τους και μου φαίνεται αστείο και ασήμαντο γιατί εμείς έχουμε αντιμετωπίσει σοβαρότερα προβλήματα.

Όραμα του Συλλόγου είναι μια κοινωνία, όπου θα παρέχονται ίσες ευκαιρίες διαβίωσης και συμμετοχής σε όλους τους πολίτες. Ο Σύλλογος σας έχει τη στήριξη της πολιτείας;

Ο Σύλλογος μας ιδρύθηκε το 1990 και είναι ο μοναδικός Σύλλογος για το Σύνδρομο Down στην Ελλάδα. Δυστυχώς ο Σύλλογος καλύπτει πολλές φορές το έργο της πολιτείας. Τα παιδιά τελειώνουν την εκπαίδευση τους στα 23 τους έτη και μετά μπορούν να απασχοληθούν σε άλλους τομείς. Παραδείγματος χάρη, σε διάφορα εργαστήρια ή στη χειρότερη περίπτωση σε ιδρύματα. Έχουμε πολλές διακρίσεις σαν σύλλογος σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Πρόσφατα στους Special Olympics στο Λος Άντζελες τα παιδιά μας πήραν τέσσερα χρυσά, τέσσερα ασημένια και τρία χάλκινα μετάλλια. Βέβαια, όλα γίνονται με έξοδα του συλλόγου γιατί δεν θέλουμε τα παιδιά μας να είναι κλεισμένα σε τέσσερις τείχους. Ο Σύλλογος αν και αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα συνεχίζει το έργο του και είναι κρίμα να γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down και τα παιδιά να κινδυνεύουν να μείνουν στο σπίτι τους επειδή ο σύλλογος κινδυνεύει να κλείσει. Εμείς ζητάμε δύο πράγματα την κοινωνική αποδοχή και ένταξη των ατόμων με Σύνδρομο Down στην κοινωνία και τέλος την βοήθεια της πολιτείας γιατί είμαστε αβοήθητοι.

 *Θα ήθελα να ευχαριστήσω τόσο τον Πρόεδρο του Συλλόγου Down Ελλάδος Τσιφλίκη Σταύρο όσο και το Δ.Σ. του Συλλόγου για το υλικό και τις πληροφορίες που μου έδωσαν.

Για περισσότερες πληροφορίες για τις δράσεις και το έργο του Συλλόγου μπορείτε να επισκεφτείτε τη σελίδα www.down.gr

Ελένη Βουγιατζή : Το θέατρο για εμένα είναι το σπίτι μου......είναι ένας τρόπος έκφρασης

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου για τα Παιδιά και τους Νέους γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Μαρτίου από το 1965, με πρωτοβουλία του Παγκόσμιου Θεατρικού Δικτύου για τα παιδιά και τους νέους (Assitej), για να τιμήσει τους καλλιτέχνες και τους φορείς που μοχθούν σ' όλο τον κόσμο για την ανάπτυξη αυτού του ευαίσθητου τομέα της θεατρικής τέχνης. Με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας  Θεάτρου για τα Παιδιά και τους Νέους η Ελένη Βουγιατζή μας μιλάει για το παιδικό θέατρο και τη σημασία του θεάτρου στη ζωή μας.

Το θέατρο μας ψυχαγωγεί, μας εκπαιδεύει και μας διαπαιδαγωγεί. Ποια είναι η άποψη σου για την εκπαιδευτική αξία του θεάτρου;

Η διαπαιδαγώγηση είναι ένα πολύ σημαντικό πράγμα γιατί πλάθει ανθρώπους, δημιουργεί ανθρώπους, ανθρώπους με παιδεία και ήθος. Έτσι εξηγείται και η έννοια ηθοποιός. Σαν Ελένη πιστεύω ότι το θέατρο διδάσκει την ελευθερία του πνεύματος, της φαντασία, της σκέψης και της ελεύθερης έκφρασης. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να ταυτιστείς με έναν ήρωα και να σου δώσει ερεθίσματα.

Τι είναι για εσένα το θέατρο;

Το θέατρο για εμένα είναι το σπίτι μου. Το θέατρο είναι ένας τρόπος έκφρασης, είναι ένας χώρος όπου όταν είσαι εκεί πρέπει να είσαι εκεί με όλες σου τις αισθήσεις. Σου δίνει τη δυνατότητα μέσα από διάφορους ρόλους να ζήσεις ζωές άλλων και γίνεσαι σιγά -σιγά ένα με τον χαρακτήρα που υποδύεσαι.
Τα παιδιά είναι ένα απαιτητικό κοινό;

Αυτή είναι η δεύτερη παιδική παράσταση που συμμετέχω και έχω διαπιστώσει πως τα παιδιά είναι ένα απαιτητικό κοινό. Πιστεύω πως γενικά η παιδική παράσταση είναι ένα δύσκολο είδος θεάτρου. Τα παιδιά είναι ειλικρινή και αυθόρμητα, έχουν τη δική τους αλήθεια.  Αν δεν τους αρέσει κάτι το λένε, αν τους αρέσει κάτι πάλι το λένε. Μπορεί να φωνάξουν αν δεν τους αρέσει κάτι και περιμένουν να τελειώσει γιατί θέλουν να φύγουν. Είναι η αλήθεια προσωποποιημένη. Μετά την παράσταση μικρά παιδιά  νηπιακής ηλικίας ή παιδιά του δημοτικού έρχονται μας αγκαλιάζουν και αυτό δείχνει πόσο πολύ τους άρεσε το έργο. Τα παιδιά με αυτό που βλέπουν ταυτίζονται. Βλέπουν τους ηθοποιούς από κοντά, θέλουν να μας αγγίξουν, να νιώσουν ότι είμαστε αληθινοί και αυτό είναι πολύ μεγάλο κατόρθωμα. Επειδή η παράσταση μας ξεκινάει και τελειώνει με την ίδια εικόνα έχει τύχει τα παιδιά να μπερδευτούν και να πουν ότι το βάλανε από την αρχή. Το βλέπουν σαν ταινία (γέλια).

Μίλησε μας για την παιδική παράσταση που πρωταγωνιστείς τα Μηχανορραφήματα;

Τα Μηχανορραφήματα- μια περιπέτεια αλλιώς του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ (Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο) Βέροιας είναι ένα μουσικό παραμύθι της Λουκίας Ορφανίδου και της Δήμητρας Μητρέντση, οι οποίες έχουν γράψει και το κείμενο και έχουν αναλάβει και τη μουσική επιμέλεια της παράστασης. Είναι ένα παραμύθι για τις συνήθειες που έχουν πλέον αποκτήσει τα παιδιά, τις κακές συνήθειες όπως ο ναρκισσισμός, ο εθισμός στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και το φαγητό. Είναι ένα όμορφο παραμύθι με πολλά μηνύματα. Αναλύει σε βάθος την έννοια της φιλίας και τις ανθρώπινες  σχέσεις, δίνοντας έμφαση στον άνθρωπο και όχι στα υλικά αγαθά.

Οι τέσσερις ήρωες είναι ένοικοι στην ίδια πολυκατοικία και δεν γνωρίζονται είναι κλεισμένοι στον μικρόκοσμο τους και έχουν διάφορες κακές συνήθειες. Ξαφνικά γίνεται ένας σεισμός και όλα ανατρέπονται. Ένας εφευρέτης εμφανίζεται και ζητάει από τα παιδιά να λύσουν ένα μυστήριο.  Τα παιδιά ανακαλύπτουν διάφορα στοιχεία σε κάθε σκηνή που είναι σαν ένα level βιντεοπαιχνιδιού υποβάλλονται σε διάφορες δοκιμασίες και βρίσκουν διάφορα στοιχεία. Οι σχέσεις των παιδιών αλλάζουν και γίνονται αχώριστοι φίλοι και αναπτύσσουν μια στενή σχέση φροντίδας και αγάπης. Αν και ο καθένας έχει διαφορετική προσωπικότητα συνεργάζονται όλοι μαζί, τονίζοντας τη σημασία της συλλογικότητας και της ομάδας.  Στο τέλος ένα ξωτικό τους δίνει ένα γρίφο. Αυτός είναι «όσο απλόχερα και αν το σκορπάς αυτό πολλαπλασιάζεται» και τα παιδιά ψάχνουν να βρουν τι είναι.

Εγώ το βρήκα (γέλια)

Εσύ το βρήκες τι είναι;

Η αγάπη

Φυσικά είναι η αγάπη γιατί όσο πιο πολύ αγάπη προσφέρεις τόσο πιο πολύ αγάπη παίρνεις. Έτσι τελειώνει το παραμύθι και μας δίνει το εξής μήνυμα όταν υπάρχει αγάπη και θέληση και ανθρωπιά όλα λύνονται. Τα παιδιά θα μπορούσαν να είχαν χωριστεί, να μην είχαν βρει τη λύση του γρίφου άλλα τα κατάφεραν βρίσκοντας τη λέξη κλειδί. Την αγάπη…

Δυστυχώς τα παιδιά δεν πηγαίνουν πολύ στο θέατρο και αυτό είναι λυπηρό γιατί δεν έχουν την ευκαιρία να μυηθούν στο μαγικό κόσμο της θεατρικής δημιουργίας..

Δεν υπάρχει πιο ζωντανό, πιο εκπαιδευτικό  πράγμα από το θέατρο και γενικά ότι έχει να κάνει με την τέχνη και τον πολιτισμό. Είναι καλό να πηγαίνουν τα παιδιά στο θέατρο. Εγώ είχα την ευτυχία να έχω γονείς οι οποίοι πηγαίνουν στο θέατρο πάρα πολύ συχνά. Τώρα οι γονείς δυσκολεύονται , δηλαδή θα προτιμήσουν να δώσουν 5-6 ευρώ σε άλλου είδους διασκέδαση παρά να πάνε στο θέατρο. Το υποτιμούν το θέατρο και αυτό πρέπει να αλλάξει. Το θέατρο διαπαιδαγωγεί και προσφέρει παιδεία.

Νατάσα Σωτηριάδου " Η ισότητα των φύλων είναι σήμερα νομικά και νομοθετικά κατοχυρωμένη τόσο σε διεθνές όσο και σε εθνικό επίπεδο"

Ποδαρικό σε αυτό το νέο δημοσιογραφικό εγχείρημα μου κάνει η Νατάσα Σωτηριάδου, μία νέα γυναίκα με όραμα και φιλοδοξίες. Η Νατάσα απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης δεν είναι μόνο ιστορικός άλλα είναι και ένα πολιτικοποιημένο άτομο , ενώ αρθρογραφεί σε διάφορα τοπικές εφημερίδες και περιοδικά της Θεσσαλονίκης σχολιάζοντας τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα.

Νατάσα χαίρομαι που ξανασυναντιόμαστε και θα ήθελα να σε συγχαρώ και από κοντά για την τοποθέτηση σου σαν αναπληρώτρια Γραμματέα στη Γραμματεία Γυναικείων θεμάτων της Νέας Δημοκρατίας με αρμοδιότητες στη Βόρεια Ελλάδα .
Ρίτση μου ευχαριστώ πάρα πολύ. Είναι σημαντικό πως ο Πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει πράξη την υπόσχεση του για ανανέωση με την αξιοποίηση νέων στελεχών. Αυτό συνέβη σε όλα τα όργανα της Κεντρικής Οργάνωσης της ΝΔ.
Νατάσα σαν ενεργό μέλος της Νέας Δημοκρατίας πιστεύεις πως οι γυναίκες στην ελληνική Βουλή υποεκπροσωπούνται;
Η θέσπιση της ποσόστωσης από την Πολιτεία και από τα πολιτικά κόμματα για τη συμμετοχή του 1/3 κάθε φύλου στα όργανα είναι σίγουρα ένα καλό εργαλείο που μπορεί να ενθαρρύνει τη συμμετοχή γυναικών στα κοινά. Η εκπροσώπηση των γυναικών στη Βουλή -54 γυναίκες βουλευτές- δεν ειναι ακόμα ικανοποιητική. Το θετικό είναι πως με το πέρασμα των χρόνων αυξάνεται.
Τελικά Νατάσα it is a men’s world;
(γέλια). Κοίταξε να δεις. Ο άντρας έχει ανάγκη τη γυναίκα και η γυναίκα τον άντρα, για να αλληλοσυμπληρώνονται. Άλλωστε είναι γνωστό το ρητό και καθόλου τυχαίο πως πίσω από κάθε πετυχημένο άντρα, βρίσκεται μια δυναμική γυναίκα. Το θέμα είναι πρώτα απ’ όλα οι ίδιες, οι γυναίκες να εμπιστευθούμε το φύλο μας, εγκαταλείποντας τα παραδοσιακά στερεότυπα.
Η πρώτη φορά που οι Ελληνίδες άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα ήταν στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1934, ως ιστορικός πως κρίνεις τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία;
Με το πέρασμα του χρόνου η εικόνα της γυναίκας έχει αλλάξει ουσιαστικά. Παλιότερα, η γυναίκα αντιλαμβανόταν τον εαυτό της ως λιγότερο δυναμικό και αυτόνομο, αφού η ενασχόληση της ήταν "τα του σπιτιού" και η ανατροφή των παιδιών, βάζοντας τις προσωπικές της ανάγκες σε δεύτερη μοίρα. Η σύγχρονη γυναίκα καλείται να ανταποκριθεί σε πολλαπλούς ρόλους, σε αυτό της συζύγου, της μητέρας, της εργαζόμενης γυναίκας, της καλής νοικοκυράς κ.ο.κ. Στην προσπάθεια της να ανταποκριθεί σε όλα αυτά πολλές φορές πιέζεται, αγχώνεται, ή εξαντλείται. Κρατώντας όμως τις ισορροπίες που απαιτούνται ανάμεσα στις υποχρεώσεις της ως μητέρας-νοικοκυράς, ως εργαζόμενης αλλά και ως γυναίκας, μπορεί να τα καταφέρει.
Πιστεύεις πως οι γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες με τους άνδρες;
Η ισότητα των φύλων είναι σήμερα νομικά και νομοθετικά κατοχυρωμένη τόσο σε διεθνές όσο και σε εθνικό επίπεδο. Δεν είναι θέμα που αμφισβητείται. Δυστυχώς, στην πράξη δεν παρέχονται ίσες ευκαιρίες. Ο δρόμος είναι μακρύς, καθώς θα πρέπει να υιοθετηθούν πολιτικές που: θα δίνουν τη δυνατότητα στη γυναίκα να έχει ισότιμη πρόσβαση σε ποιοτικές θέσεις εργασίας, θα μπορούν να συμφιλιώνουν τις επαγγελματικές με τις οικογενειακές υποχρεώσεις των γυναικών και θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στα κέντρα λήψεως αποφάσεων.
Δυστυχώς πολλές γυναίκες στην εποχή μας είναι θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Θέλω να στείλεις ένα μήνυμα σε αυτές τις γυναίκες, ένα μήνυμα που θα τις παροτρύνει να αλλάξουν τη ζωή τους και να βρουν τη χαμένη τους δύναμη…
Η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα φαινόμενο που δεν βγαίνει συχνά από τους τοίχους του σπιτιού. Αποτελεί, όμως, ποινικό αδίκημα, αφού υπάρχει νόμος για την αντιμετώπισή της καθώς και το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο παρέχουν αυξημένη προστασία σε όλα τα μέλη της οικογένειας. Η βία κατά των γυναικών αναγνωρίζεται διεθνώς ως έγκλημα. Η οικονομική κρίση κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα και σ' αυτό το θέμα. Οι γυναίκες αυτές πρέπει να μιλήσουν. Μπορεί να είναι δύσκολο να αναγνωρίσει ή να παραδεχθεί ότι είναι σε μια κακοποιητική σχέση. Καμία, όμως, δεν αξίζει να γίνει αντικείμενο κακοποίησης από κανέναν.
Οι γυναίκες αυτές που μπορούν να απευθυνθούν;
Θα πρέπει να μιλήσουν ΑΜΕΣΑ σε κάποιον που εμπιστεύονται ή σε κέντρα παροχής υπηρεσιών στήριξης των γυναικών-θυμάτων βίας που λειτουργούν πανελλαδικά.
Εσύ ως νέα γυναίκα σε τι ελπίζεις για το μέλλον των ελληνίδων;
Είναι σημαντικό για την πρόοδο μιας κοινωνίας, τα μέλη της να είναι ισότιμα, να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες. Αυτό πρέπει να ξεκινήσει μέσα από την παιδεία, τα σχολεία, τη διδασκαλία και την κουλτούρα με την οποία διαπλάθονται τα παιδιά για τους ρόλους των δύο φύλων, αλλά και μέσα από την οικογένεια, όπου η γυναίκα έχει να διαδραματίσει μεγάλο ρόλο. Η ισότητα των φύλων και η παροχή ίσων ευκαιριών θα επιτευχθεί μόνο, αν ο στόχος είναι όχι απλώς αριθμητική ισότητα, αλλά η ουσιαστική αλλαγή στον καταμερισμό της εξουσίας και των ευκαιριών.
Νατάσα σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου και σου εύχομαι κάθε επιτυχία
Εγώ σε ευχαριστώ! Εύχομαι καλή επιτυχία στο νέο σου εγχείρημα!

Υπάρχουν ανάμεσα μας είναι άνθρωποι αληθινοί, απλοί, καθημερινοί που έχουν όμως  κάτι διαφορετικό να μας πουν την δική τους αλήθεια. Είναι οι πρωταγωνιστές της πολιτικής, της κοινωνίας είναι οι πρωταγωνιστές της ζωής….