Ελένη Βουγιατζή : Το θέατρο για εμένα είναι το σπίτι μου......είναι ένας τρόπος έκφρασης

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου για τα Παιδιά και τους Νέους γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Μαρτίου από το 1965, με πρωτοβουλία του Παγκόσμιου Θεατρικού Δικτύου για τα παιδιά και τους νέους (Assitej), για να τιμήσει τους καλλιτέχνες και τους φορείς που μοχθούν σ' όλο τον κόσμο για την ανάπτυξη αυτού του ευαίσθητου τομέα της θεατρικής τέχνης. Με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας  Θεάτρου για τα Παιδιά και τους Νέους η Ελένη Βουγιατζή μας μιλάει για το παιδικό θέατρο και τη σημασία του θεάτρου στη ζωή μας.

Το θέατρο μας ψυχαγωγεί, μας εκπαιδεύει και μας διαπαιδαγωγεί. Ποια είναι η άποψη σου για την εκπαιδευτική αξία του θεάτρου;

Η διαπαιδαγώγηση είναι ένα πολύ σημαντικό πράγμα γιατί πλάθει ανθρώπους, δημιουργεί ανθρώπους, ανθρώπους με παιδεία και ήθος. Έτσι εξηγείται και η έννοια ηθοποιός. Σαν Ελένη πιστεύω ότι το θέατρο διδάσκει την ελευθερία του πνεύματος, της φαντασία, της σκέψης και της ελεύθερης έκφρασης. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να ταυτιστείς με έναν ήρωα και να σου δώσει ερεθίσματα.

Τι είναι για εσένα το θέατρο;

Το θέατρο για εμένα είναι το σπίτι μου. Το θέατρο είναι ένας τρόπος έκφρασης, είναι ένας χώρος όπου όταν είσαι εκεί πρέπει να είσαι εκεί με όλες σου τις αισθήσεις. Σου δίνει τη δυνατότητα μέσα από διάφορους ρόλους να ζήσεις ζωές άλλων και γίνεσαι σιγά -σιγά ένα με τον χαρακτήρα που υποδύεσαι.
Τα παιδιά είναι ένα απαιτητικό κοινό;

Αυτή είναι η δεύτερη παιδική παράσταση που συμμετέχω και έχω διαπιστώσει πως τα παιδιά είναι ένα απαιτητικό κοινό. Πιστεύω πως γενικά η παιδική παράσταση είναι ένα δύσκολο είδος θεάτρου. Τα παιδιά είναι ειλικρινή και αυθόρμητα, έχουν τη δική τους αλήθεια.  Αν δεν τους αρέσει κάτι το λένε, αν τους αρέσει κάτι πάλι το λένε. Μπορεί να φωνάξουν αν δεν τους αρέσει κάτι και περιμένουν να τελειώσει γιατί θέλουν να φύγουν. Είναι η αλήθεια προσωποποιημένη. Μετά την παράσταση μικρά παιδιά  νηπιακής ηλικίας ή παιδιά του δημοτικού έρχονται μας αγκαλιάζουν και αυτό δείχνει πόσο πολύ τους άρεσε το έργο. Τα παιδιά με αυτό που βλέπουν ταυτίζονται. Βλέπουν τους ηθοποιούς από κοντά, θέλουν να μας αγγίξουν, να νιώσουν ότι είμαστε αληθινοί και αυτό είναι πολύ μεγάλο κατόρθωμα. Επειδή η παράσταση μας ξεκινάει και τελειώνει με την ίδια εικόνα έχει τύχει τα παιδιά να μπερδευτούν και να πουν ότι το βάλανε από την αρχή. Το βλέπουν σαν ταινία (γέλια).

Μίλησε μας για την παιδική παράσταση που πρωταγωνιστείς τα Μηχανορραφήματα;

Τα Μηχανορραφήματα- μια περιπέτεια αλλιώς του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ (Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο) Βέροιας είναι ένα μουσικό παραμύθι της Λουκίας Ορφανίδου και της Δήμητρας Μητρέντση, οι οποίες έχουν γράψει και το κείμενο και έχουν αναλάβει και τη μουσική επιμέλεια της παράστασης. Είναι ένα παραμύθι για τις συνήθειες που έχουν πλέον αποκτήσει τα παιδιά, τις κακές συνήθειες όπως ο ναρκισσισμός, ο εθισμός στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και το φαγητό. Είναι ένα όμορφο παραμύθι με πολλά μηνύματα. Αναλύει σε βάθος την έννοια της φιλίας και τις ανθρώπινες  σχέσεις, δίνοντας έμφαση στον άνθρωπο και όχι στα υλικά αγαθά.

Οι τέσσερις ήρωες είναι ένοικοι στην ίδια πολυκατοικία και δεν γνωρίζονται είναι κλεισμένοι στον μικρόκοσμο τους και έχουν διάφορες κακές συνήθειες. Ξαφνικά γίνεται ένας σεισμός και όλα ανατρέπονται. Ένας εφευρέτης εμφανίζεται και ζητάει από τα παιδιά να λύσουν ένα μυστήριο.  Τα παιδιά ανακαλύπτουν διάφορα στοιχεία σε κάθε σκηνή που είναι σαν ένα level βιντεοπαιχνιδιού υποβάλλονται σε διάφορες δοκιμασίες και βρίσκουν διάφορα στοιχεία. Οι σχέσεις των παιδιών αλλάζουν και γίνονται αχώριστοι φίλοι και αναπτύσσουν μια στενή σχέση φροντίδας και αγάπης. Αν και ο καθένας έχει διαφορετική προσωπικότητα συνεργάζονται όλοι μαζί, τονίζοντας τη σημασία της συλλογικότητας και της ομάδας.  Στο τέλος ένα ξωτικό τους δίνει ένα γρίφο. Αυτός είναι «όσο απλόχερα και αν το σκορπάς αυτό πολλαπλασιάζεται» και τα παιδιά ψάχνουν να βρουν τι είναι.

Εγώ το βρήκα (γέλια)

Εσύ το βρήκες τι είναι;

Η αγάπη

Φυσικά είναι η αγάπη γιατί όσο πιο πολύ αγάπη προσφέρεις τόσο πιο πολύ αγάπη παίρνεις. Έτσι τελειώνει το παραμύθι και μας δίνει το εξής μήνυμα όταν υπάρχει αγάπη και θέληση και ανθρωπιά όλα λύνονται. Τα παιδιά θα μπορούσαν να είχαν χωριστεί, να μην είχαν βρει τη λύση του γρίφου άλλα τα κατάφεραν βρίσκοντας τη λέξη κλειδί. Την αγάπη…

Δυστυχώς τα παιδιά δεν πηγαίνουν πολύ στο θέατρο και αυτό είναι λυπηρό γιατί δεν έχουν την ευκαιρία να μυηθούν στο μαγικό κόσμο της θεατρικής δημιουργίας..

Δεν υπάρχει πιο ζωντανό, πιο εκπαιδευτικό  πράγμα από το θέατρο και γενικά ότι έχει να κάνει με την τέχνη και τον πολιτισμό. Είναι καλό να πηγαίνουν τα παιδιά στο θέατρο. Εγώ είχα την ευτυχία να έχω γονείς οι οποίοι πηγαίνουν στο θέατρο πάρα πολύ συχνά. Τώρα οι γονείς δυσκολεύονται , δηλαδή θα προτιμήσουν να δώσουν 5-6 ευρώ σε άλλου είδους διασκέδαση παρά να πάνε στο θέατρο. Το υποτιμούν το θέατρο και αυτό πρέπει να αλλάξει. Το θέατρο διαπαιδαγωγεί και προσφέρει παιδεία.